Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/52

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Վաղուց մարդկությունն անհույս, ցավագար
Վշտերի ծովում կըգտներ վախճան.
Չոր անապատի կըփոխվեր աշխարհ,
Կյանքը կըդառնար մըթին գերեզման…

1893


ՄԻ՛ ԼԱՐ, ԲԼԲՈԻԼ


Մի՛ լար, բըլբո՛ւլ, քեզ մի՛ տանջիր,
Որ փոթորիկն անիրավ
Վարդըդ սիրուն, վարդըդ կարմիր
Թըփից պո՜կեց ու տարա՜վ…

Կանցնեն օրեր… Կըգա կրկին
Մի նո՛ր գարուն վարդաբեր.
Եվ մոռացած քո վիշտը հին,
Նորից կերգես վարդին սեր։

Բայց վա՛յ կյանքի այն խեղճ երգչին.
Որ վաղաժամ որբացած,
Յուր սիրելի, խոսուն վարդին
Ցուրտ հողին է նա հանձնած…

Երգչի համար գարուն չի՛ գա,
Ո՛չ նա նոր վարդ կըսիրե.
Նա պետք է լա, պետք է սըգա,
Մինչ հավիտյան կըլռե…

1893


ՍԵՐ

I

Սիրում եմ ես քեզ, մանո՛ւկ գեղեցիկ,
Բայց ոչ տղայական այն անմիտ սիրով,
Որով սիրեցին քեզ շատ պատանիք․