Էջ:Երկեր - Սրբուհի Տյուսաբ.djvu/622

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Այս էջը սրբագրված է


— Կը փափագեի ես ևս շատ իսկ, բայց ի՞նչպես զինքն անհւսնգիստ ընեմ։

— Վստահ եղիր, Աղավնի, որ մեր եղբայրը չպիտի ներե ինձ եթե քու անզուսպ բաղձանքդ չհաղորդեմ իրեն։

— Ուրեմն կը հորդորե՞ս ղիս իմ բաղձանքս հայտնելու իրեն։

— Ռչ միայն կը հորդորեմ այլ կապահովեմ քեզ որ եթե դու չգրես, ես քարտուղարություն պիտի ընեմՀ քու անվամբդ զինքն հոս հրավիրելով։

— Եվ սակայն դիանայիր որչափ մեծ Է կարոտս։

— Հապա ի՞մս, ես ալ քու պատճառավդ կօգտիմ։

Արմինե գրիչն ու թուղթը քրոշն անկողնին վրա դնելով,

մղեց զնա անհապաղ գրելու։

Հիվանդը դողդոշուն ձեռամբն գրիչն առավ, և ամենայն դժվարությամբ հաջողեցավ այս միակ տողերը գրելու»

«Սիրելիդ իմ եղբայր»

«Եկու շուտ, կուզեմ անգամ մի ևս զքեզ տեսնել, ղի կզգամ թե ժամանակս սուգ է»։

Տկար արարածն ոգեսպառ եղած՝ հանձնեց զթուղթն քրոջ, որ անոր պարունակության վերահասու չլինելով՝ հանչափս ուրախացավ զյուր եղբայր ընդհուպ տեսնելու հուսով։

Արմինե պահարանի մեշ դնելով նամակն հանձնեց սպա-սավորին որ ղայն թղթատարին հանձնե ինչպես սովոր Էր գործելու* զի տիկին Աբգարյան բնավ փույթ չէր ըներ թե յուր գստերք իրենց եղբորն հետ կը թղթակցին, և մանավանդ անտարբեր էր գիտնալոլ անոնց գրությանց իմաստն։ Հետևապես անհոգ մայրն անգիտացավ հրավերն յուր աղշկան առ ներսես։

ԳԼՈԻԽ ԾԸ.

Սիսակ գնաց ուրեմն տիկին Հարթմանյանի տունն և հարցնել տվավ Արաքսիա յի եթե ազա՞տ էր զինքն ընդունելու։

Աղջիկը կասկածեցավ անմիշապես թե յուր ազգականը գուցե կարևոր խոսք մ՚բնելոլ համար իրեն եկած էր ի տեսություն, քանի որ առաջին անգամ էր որ կայցելեր իրեն․ փութաց