Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/118

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


սիրող ու հասկացող մի որոշ բազմություն, որը կազմում է և այս կամ այն եր կրի գրական մթնոլորտը։ Դժբախտաբար գա էլ գոյություն >ուներ մեր աշխարհում։ Հրապարակը բռնած Էր միայն Աամւպր, ե ահա" այղ մամուլն Էլ, այս ոգևորված ջահելների խամրր տեսավ թե չէ— ծիծաղը պրծավ։ Շատ քիչ մարդկանց բակառությամբ, հայոց կրիտիկոսներն ու հրապարակախոսները, ոչ մի գնահատելի բան չգտնելով այս նորեկների մեջ, գլխարկները դրին վւայտերի ծայրին՝ այնպես դարս եկան սրանց դեմ՝ աոսնեյով ծաղրի ու ծանակի առարկա։ Եվ այդ ժամանակնե՛րը մեր կոո,մերի հայկական շրջաններում, մանավանդ այսպես կոչված «ազատամիտ» բանակում, ավելի ծիծաղելի բան չկար, քան «բանաստեղծ» բառը։

Երկար է այս տարօրինակ պատմությունը և մտադիր էլ չենք այժմ անելու, բայց ուզում ենք մի անգամ էլ հիշեցնել, որ այսպիսի մթնոլորտում չի ծաղկիլ ու չի ճոխանալ ոչ մի տաղանդ, այլ ընդհակառակը, շատ բան կկորցնի տարիների ընթացքում, մինչև որ խանգարված դադարի վերջնականապես։ Եվ այդպես է եղե| մեր գրականության մեջ։

Մեր գրողները, գրեթե բոլորը, խանգարված գրողներ ե§ք խանգարված թե արտաքին, թե ներքին պայմաններից։ Այդ պատճառով էլ սրանց ՜լավ գործերը թվելու ժամանակ մեծ մասամթ առաջին գործերն են հիշատակում, երբ թարմ են եղել դեռ ու ոգևորված։

Ռայց թողնենք նրանց։ Նորերն են գալիս։

Արդյոք այնքան փոխվե՞լ են ժամանակն ու հասարակությունը, որ զոԱԿ սրանք մենակ չմնան ու լքված, այլ տեսնեն, ո|» ապրաՀ 1*0 հարազատ ժողովրդի մեջ, զգան նրա տիրող սրսփ ջերմությանը, նրա վերաբերմունքի քնքշությունը, ոգևորվեն, զար* գանան ու մեծանան։

Դուրս է գալի մի նոր բանաստեղծ, բանաստեղծ բառի լավ մտքով և արդեն վկայված է հրապարակում։ Բայց ո՞վ է մոտենում նրան, ի՞նչ է սպասում նրան, ո՞վ գիտի…

Սակայն այս տողերը գրելու առիթը մեզ տվի€ այս* երկա աշակերտները, պտնց առաջին երգերն այսօր տպում ենք «Հորի–