Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/121

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


♦

Նրա դժգոհ հոգին այլես չկարողացավ ւհանդուրժել այս կյանքին, կամ, ավելի ճշմարիտը՝ կյանքի այս եղանակին, ու մէջ– քըն արավ նրան, երեսը դեպի անապատ, սդն մեծ դժգոհների նը– ման, որոնք անապ ատ են քաշվել իրենց հոգու հետ այնտեղ սայրերս Ա խորհե|ա> այնտեււ փպե|ե|ու այն ցանկալի խաղաղությունս, որ ոաեոծատւրծոո, ու բարի հոգիների հայրենիքն է, այնտեղ մաածելա կյանրի անառակության՝ ու մարդու փրկության վրա։

Այդ ճանապարհին էլ գտավ իր մահը։

Տրտմության օր է համայն Օոաաստանի և ամբողջ լուսավոր մարդկության համար, տրտմության օր է ռուսական, այլև համաշխարհային գրականության համար, տրտմության օր է բոլոր նեղվածների ու ճնշվածների համար, որոնք իրենց նեղության մեջ սովոր էին լսելու նրա հուժկու ձայնը, տրտմության օր է բոլոր բարի սրտերի համար, որոնք գիտեին, որ դեռ կենդանի է Տպստպը…

Ընկավ մեծ գեղարվեստագետը, մեծ քարոզիչը ու մեծ դըժ– գոհը։

Երախտագետ սրտով ու խորին պատկառանքով խոնարհվում ենք մեծ մարդու հիշատակի առաջ։

Հրապարակի վրա դրված է մեր նշանավոր վիպասան և դրամատուրգ ©իրվանզադեի գրական գործունեության 30-ամյակի խնդիրը։ Թիֆլիսի հայոց Դրամատիքական Ընկերության վարչությունը, որ գործի նախաձեռնությունը առել էր իր վրա, ընդհանուր ժողով հրավիրեց, ուր և ընտրվեց հոբելյանական հանձնաժողով։ Այսպիսով առաջներս է գրական մի տոն1։

Այստեղ մենք խոսք չենք անելու Ծիրվանզադեի տաղանդի ու նրա գրական արժանիքի վրա, այլ միայն ոպում ենք վկայել, որ հայ ժողովուրդը եթե մարդիկ ունի, որոնց պետք է հարգի հոբելյանով, դրանցից մինը Շիրվանզադեն է։ Հոբելյանական տոներին ամեն մի ժողովուրդ՝ հանձին հոբելյարի, գալիս է հարգե–

118