Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/181

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


«Անգաճ արտ՛, մատաղ իմ քիզ, մէ քիչ կամաց գընա՛, գոզալ. Աշխարհըս ո՞ւմն է մընացի՝ վար ինձ ու քիզ մընա, գոզալ…»4

Նրա աոողջ հոյակապ տխրությունը.

«Սիրտըս փուրումըս սըքվուր է, Ալ աչկիրըս լաց է անում. Ծովըն նընգած ամրի նըման Դոշս ու եախես թաց է անում»5

Վերջապես.

«Դո՚ւզիմ թոչի բըլրուլի պես.— Րաղերումէն բեգարի լ իմ…»6

Եվ ահա էսօր էս երկու մեծ թիֆլիսցիների անունները գալիս են հրապարակ։

Գ. Սունղուկյանի մահվան տարելիցն է7, ու Հայոց Դրական Ընկերությունը հարգանքի գրական երեկույթ է կազմակերպում Արտիստիկական թատրոնում իսկ Սայաթ-Նովայի մահարձանի խնդիրն է մեջտեղը, և նույն Ընկերությունը պատրաստել է տալի նրա մահարձանը ու գրական–երաժշտական երեկույթներ է նւ|իրում աննման երգչի ու նրա երգերը ամենակուլ ժամանակի բերանից խլողի՝ Գ<էտրգ>Ախվերղյանի հիշատակին։ Հայ ժողովուրդը և հատկապես Թիֆլիսի ժոդովուրդը էս անունները տալիս պետք է թնդա ու միշտ հարազատի սիրով հավաքվի ամեն տեղ, ուր խոսում են նրանց մասիս, ու ամեն մինը անկեղծ ուզենա մասն ունենալ նրանց տված հարգանքի ու նրանց վրա դրած արձանի մեջ։

Նրանք կան և մնալու են Թիֆլիսի, ե հին Թիֆլիսի մեծ ու հարազատ զավակները։

1սՈՍՔ ՊԱՏԱՆԻՆԵՐԻ երեկոիցթին Հար գելի տիկիններ Ա պարոններ.

Մեր սկսնակ գրողների ավագներից մինը, մեր տաղանդավոր սկսնակ պ. Սեյրին, բաց անելով էսօրվան իրենց գրա–

176