Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/194

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


գինու օգնությամբ, մսոտ նան ամեն ցավ տ դարդ ու նբանց հնչյունների մեջ գտնեն մխիթարություն։

Ստյաթ-Նովան րնդհա1յաոա1յը— մխիթարություն չի ոպում, նրան ավելի դուր է գալիս, երբ ծիծաղի տակ արցունք է նկատում, քան երբ լսում է ծիծաղը, որ արցունքը ճնշում է։

Նրա երգերը հաճախ հանդիսավոր–խրատական են; էնպես — նա իր սրտին ասում է.

«Արի ինձ անգաճ կա՚լ, ա՛յ դիվանա սիրտ, Հտյա սիրե՚յ ադաբ սիրե՛, ար սիրէ՛. Աշխարքըս քունն ըլի, ի՛՛նչ պիտիս տանի, Աստվաձ սիրե՛, հոքի սիրե՛, յար սիրե՛»4։

Սայաթ-Նովայի երգում քիչ կան էն վառ փայլուն գույները, որոնցից Արևելքում բնությունը հաճախ առնում է մի տարօրինակ ու խաբուսիկ արտաքին փայլ։ Չկան և էն ֆանտաստիկ պատկերները, որոնց ասես թե հաշիշն է ծնում։ Առհասարակ նրա երգերում քիչ երևակայություն կա– շատ զգացմունք։ Եվ էդ զգացմունքները նրա երգերում մեծ մասամբ արտահայտում են էնքան մեղմ ու անվրդով խաղաղություն, որ նրա սերը նման է ընկերության, ընկերությունը սիրո։ Որ հայրենի քերականության մեջ էլ արականի ու իգականի տարբերությանը չկա– Սայաթ-Նովայի մի քանի երգերում դժար է հասկանալ, իր ոգևորված խոսքով ում է դիմում նա՝ քնքուշ սիրով սիրած ընկերի՞ն, թե* տարփալի սիրով սիրած կնոջը։

Նրա հոգու տարրը, ոգևորաթյտն ժամերին, չի կաբողանում հաշտվել զգայնականութքսն հետ, ինչպես կրակը չի կտրող հաշտվել ջրի հետ։ Նա էնքան է բարոյական, որ աշագի կոչմանն էլ նայում է բարոյական տեսակետիդ Իր երգերից մեկի մեջ ասում է.

«Աշուղի լիզուն բըլբուլ է, օրհնանք ունե, տնեծք չունի»5, թեև երբեմն նրան համակամ է սոսկայի թախիծը։

Իհարկե, իր հարևանցի ծանոթությունով ու ամեն տեսակի

187