Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/195

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


խորթությունով, ռուս բանաստեղծիհամար դժար էր ըստ ամենայնի ճիշտ ըմբռնել m հասկանալ առհասարակ մեր և մասնավորապես Սայաթ-Նովայի ստեղծագործությունն ու հոգին, բայց նա էլ է նկատել, և նրա կարծիքն ու տպավորությունը մեջ բերի շեշտերս Սայաթ-Նովայի երգերի բնավորությունը, որոնց պարզության մեջ ափաշկ1սրա երևում է նրա բարի, քնքույշ սիրտը ու նրա ազնիվ, խորը հոգին, և էդ ամենը միանգամայն առողջ ու ամբողջական։ Մի առողջ, ոգևորված բանաստեղծ, որ աշխարհք է մտել սազով ու սիրով, ինչպես ինքն է ասում իր անտիպ թուրքերեն երգերից մեկի մեջ՝ «Զանուն օլմիշ, սազ ալընդա չալան դըր Սայաթ-Նովա»6. այսինքն—սիրահարված, սազը ձեռին նվագում է Սայաթ-Նովան։

Ու աշխարհքին նայելով՝ Արևելքի մեծ բանաստեղծներին հատուկ փիլիսովւայությամր նկատում է, որ կյանքը մի երազ է, մարդն էլ խոտի նման դալարում է ու չորանում, և ապրելով ու տանջվելով վերջը բացականչում է.

Աշխար հըս մե փանջարա է,—

Թաղերումեն բեզարիլ իմ. Մըտիկ տըվողըն կու խուցվի,—

Դաղերումեն բեզարիլ իմ. էոԿգ լավ էր, քանց վուր էսօր,—

Վաղերումեն բեզարիլ իմ…

Սակայն տանջվելով ու վշտանալով հանդերձ և տանջանքից ու վշտերից բեզարելով հանդերձ՝ միշտ էլ մնում է նույն բարին, քնքույշն ու ազնիվը և ինչ բանաստեղծական գեղեցկությամբ կյանք ու աշխարհք էր մտել, նույն գեղեցկությամբ էլ թռչում է կյանքից ու աշխարհքից։

«Դագիմ թըռչի բըլբուլի պես,— բաղեթէէւմեն բեզարիլ իմ…»7։

Մի ամբողջ ժողովրդի պարծանք է Սայաթ-Նովան, անմաշ ու

1Տ8