Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/198

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


էդ երևույթը անվանու՜մ են զզվելի թալան, կեղտոտ աղի, ա– վերիչ ժանտախտ, գրական շանտաժ և այլն, և այլն, ե. այլն, Ա «Մշակի» ու «Հովիտի» էջերում հայոց բարեսլաշտ ազգին հորդոր են կարդամ առնել էս ազգային դժբախտության առաջը։ էս սրբազան ջհաթը մասնավորապես ուղղած էր ինձ վրա, իբրս նրա համար, որ ժող<ովրդական> նյութեր եմ ասել Ս. Հայկանա ժողո– վածվից, ինչպես 1910 թվականի «Մշակի» մի քանի համարում1 ցույց էր տալիս 1Դ<ուբեն> Գբամբյանը, ու գրեթե բաասցի հրատարակել եմ իմ անունով, առանց հիշելու, թե ժողովրդական է, ապա թե նրանից հետո Ս. Հ.-ն մեջտեղ եկավ «Հովիտի» էս տարվան № 16-ում2 ե հայտարարեց, թե ես «Գառնիկ տխպեր» հեքիաթը թարգմանել եմ ռուսերենից ու սալել եմ իբրև ինքնուրույն գրվածք։ «Մշակն» էլ երկու անգամ իրար ետևից էս մասին ավետեց իր « հառաջա դի մակ ա ն» ընթերցողներին3։

Իր ժամանակին ես պատասխան եմ տվել Դբամբյանին4, այժմ էլ «Հովիտի» Ս. Հ -ին պատասխանեցի «Հորիզոնի» № 95-ում, ցույց տվի, որ դա զուտ հայկական հեքիաթ է ե առել եմ ահա էս ինչ ու էն ինչ վարիանտներից5։ Իհա՛րկե, «Մշա՛կն» էս մասին լռեց, մինչև նպւ հարմար դեպքը, իսկ Դրամբյանն ու Ս. Հ. ֊ն նորից ասպարեզ եկան մինը «Հորիզոն» № 45-ում, մյասը «Հովիտի» № 22-ում ե նորից պնդում են իրենցը, այժմ էլ ուրիշ ձևով, թեկազ Հայկանռւց չես օգտվել, թեկուզ ռուսերենից չես թարգմանել, բա§ց հո հայերենից ես առել, թեկուզ բաոացի չի, բայց հո էլի էն նյութն է, նույն տիպերն են, նույն արտահայտություններն են, ե թե ինչու վրեն չես գրամ ժողովրդական։

Իբրև թե եթե գրեի ժողովրդական, ամեն բան կվերջանար նը– րանց համար, դրտմբյասիզմի համար, հայոց էս մամուլի համար։ Բայց, իհարկե, սուտ են ասումս Եթե դրանով վերջանար, ես կասեի—ո՞ւ^«Մշակ», ո՛վ «Հովիտ», ո՛վ Տեր–Եզնիկ, ո՜վ Ք^սլանթար, ո՜վ Հ<ամբարձամ> Առաքելյան, ո՜վ Դթամբյան, ո՛՛վ Մ Հ., բաց արեք տեսեք 1905 թ. «Հասկերը» № 1, հենց առաջին երեսին մեծ– մեծ տառերով տպած է՝ «Գ առնիկ ախպեր» հայ ժ ո ղ ով ը բ– դ ա կ ա ն հ ե ք ի ա թ։

էդպես էլ մյուսները։

ա