Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/197

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


մեը էանդեսով m ԽամպտՎ նրան բարձրացնելու, այլ եկել ենք՝ նրան հիշելով՝ նրանով բաք%տ11ւտւ;

Եվ թո՛ղ օրհնված լինի նրանց հիշատակը, որոնք իրենց կենդանության օրով ժողովուրդներին կյանք և շունչ տալուց հետո էլ՝ չեն դադարում իրենց գործերով ու գերեզմաններով էլ ազնվացնելու և բարձրացնելու մարդկանց ու ժո ղո վո ւր դներ ի ն:

Թող օրհնված լինի Ծերենք ի հիշատակը։

՚ ՀԱՅՌՏ ԴՐԱՄԲՅԱՆԻՋՄՆ ՈԻ ԵՍ

Ետ եկան դարձյալ իմ «լուրջ կրիտիկոսները»— Դրամը յան ն տ Ս, Հ.֊ն։ Եվ ստիպված ենք դարձյալ այբ-բեն ասելու։

ԻՂւչ պետք է ս*նեք. մարդիկ կրիտիկոս են դստել ու իրենք էլ

են ցավի մեջ մնացել, մենք էլ. վերջապես՝ ի՞նչ պետք է անեք, հայոց մամուլն է խոսում։

Ruijg ցավը մենակ էն չի, որ հայոց մամուլի էս կամ էն օրգանը կարող է էսքտն տգետ լինել կամ էսպես տգետ կրիտիկոսներ ունենալ։ Գրական տգիտությունը կամ տգետ քննադատությունը ամեն մի նոր առաջ եկռղ գրականության մեջ ււովոթական երեվույթ է, սակայն մեր մեջ տգիտության վրա ավելանում է վատ հագին,, հոգու չւպաւթքտնը։

Եվ եթե մի «Մշակ» կամ մի «Հովիտ» սրանց տեղ են տալիս, ձայնակցում են m հրճվում՝ պատս ասը մենակ գրական տգիտությունը հո չի, այլև հծգու չարությունը, ապականված սիրտը։

Եվ սա Դրամբյան չի արդեն, այլ դրանբյա՚նիզմ։ Ես էլ էդ պ\ս աճառով է, որ կարևորություն եմ տալիս ու լուրջ խոսում էս տխուր երևույթի վրա։

Աո այժմ մի կողմ թողնենք ամեն երկրորդական բան, գտնենք գլխավոր հարցն ու կանգնենք նրա վրա։

Պարոն Օ. Դրտմբյանն ու չգիտեմ ինչ՝ Ս. Հ.-ն, կամ մի խոսքով ասենք դրամբյանիզմը— գտել են, որ հայոց «գրական մեծությունները» բանագողությունով են պարապում, ժողովրդական ստեղծւսգործություններն առնում են ու չնչին փոփոխություններով կամ բառացի հրատարակես մ իբրև իրենց ինքնուրույն գրվածք։

190