Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/206

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


կտնիցն տււել/ tu միշտ աշխատել եմ և աշխատում եմ ինչքան կարելի է մոտիկ ու հարազատ մնալ, Սաասնցի Դավիթը կազմելիս էլ եմ էդպես տրելք նույնիսկ Անուշն էլ, Թմկաբերդն էլ, մյուսներն էլ, որտեղ քեֆս տվել է, –օգտվել եմ ժողովրդական նյութերից և շատ անգավ հենց ինչպես իրենք են ասում՝ «բառացի»։

Սրան, իհարկե, ամենայն սիրով կհավատան մեր «լուրջ կրիտիկոսներն» ու նրանց թերթերը, միայն մի ծանր խնդիր կա, որ չի կարող վճռել նրանց պստլիկ ուղեղը, թե ինչպես է, որ ես Հայ– կունու կամ ուրիշի ^#?ւղովրդտկան նյութերից «բառացի» տոնում եմ ու իմ աոան «բտասցին» «ճծշտ փառք է վաստակում ու գումարներ է դիզում…», իսկ բնագիրը, իսկականը չի կարողանում, Ա կամ իրենք ու Հայկտնի-ները չեն կարողանամ անել նույնը։

՛Ա՛յ զարմանալի «բառացի»»..

Ա՛յ հանելուկ…

Եվ ես խորապես համոզված եմ, որ էս «լուրջ կրիտիկոսներից» սկսած մինչև իրենց խմբագիրները, սրանց խղճուկ բանականությունը էստեղ շշմում է ու մոլորվում, ու ընդմիշտ էլ կմնա նույն ցավալի դրության մեջ։

Եվ անշուշտ սրանց կարելի էր շատ բան ներել։

էս տեսակ մարդիկ արևելյան ու արևմտյան բոլոր մեծ առակախոսներին մի Եզո պո սի, մի Փեդրոսի, մի Լաֆոնտենի, մի Կոի– լովի, մի Ոլիմպիաճոսի, մի Գյոթեի և նմանօերին միշտ կարող էին անվանել գրական շանտաժիստներ, բանագողներ, ավերիչ ժանտախտ,ներ к ինչ որ բերանները գար, և ճշմարիտ որ նրանց գրքերն ու գրվածքներն էլ բոյկոտի ենթարկել և հայհոյելով գրե| սովորեցնել։

Չէ որ ամենքն էլ ունին նույ՛ն առակները, նույն ագռավներէ իրենց պանիրներով, նույն խորամանկ աղվեսներն ու գայլերըք նույն թակարդները, նույն օձերն ու նույն գյուղացիները, և այլն, և այլն։ Եվ նրանք ի՛՛նչ պիտի անեին։ Կամ պետք է աղաղակեին– Տեր, թող սրանց մեղքերը, որովհետև չգիտեն ինչ են անում ու ինչ են ասում, և կամ թե չէ պետք է իրենց առակներին նոր առակ ավելացնեին, թե իէչպես էշը սոխակին երգել է սովորեցնում ե

191