Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/210

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Նույն կենսական հարցին է նվիրված ե ւտ Ց. Խ.2 «Մեդալի մտա կողմը» հոդվածը «Քաքվի ձայնի» նախավերջին №-ի մեջ3։

Պ. Ց. էս. Էլ նկատելով, որ մեր հոգաբարձուներն անբավարար են առհասարակդ շեշտը դնում Է հիմնական կետի– հայ ուսուցչիդ վրա, որ դպրոցին հոգի ներշնչողն Է, և, նույնպես գործը քննելով՛ բարոյական ու մտավոր կրկին տեսակետներից, քքատս– տում Է, որ հայ դպրոցը իր բարձրության վրա չի։

Սակայն, ինչպես ճիշտ նկատում Է պ. Ց. 1x3., մեր դպրոցական գործի աննախանձելի դրությունը դեռ 60-ական թվականներից սկսած հասարակության ե. մամուլի մտահոգության ամենակարևոր առարկաներից մեկն Է եղել։

Պատճառն ի՞նչ Է, որ մինչև Էսօր հայ դպրոցը, կամ հայ ու– սուցիչը ոչ թն էՓ բարձրության վրա չի, այլ հրապարակ Է հսւնոտմ բարոյական թե մտավոր անկման Էն տեսակ երևույթներ; որ ւս– ոաջ են բերում հոդվածագիրները, և որոնցից ավելի սոսկալիները կարող Է պատմել հենց տողերիս գրողը։

Պատճառը պետք Է փնտրել մի* կողմից քաղաքական պայմանների մեջ, մյուս կողմից մեր ժողովրդի պատմական յուրահա՛տուկ վիճակի մեջ, ասում Է պ. 8. էս*.։

«Հորիզոնը» ավելի ընդհանուրդ բառ Է գործածում։ Ասում Է* այն ճ ա հ ճ ա ց յ ա լ դ ր ու թ յ ու ն ն Է պատէառը, որի մ1ջ գըտ– նըվում Է հայ ուսուցչությունը^

Այո՛, պատճաոները կարող են մի քանիսը լինել, և մինը Էս պատճառի վրա կծանրանա, մյուսն Էն, բայց ինչքան ծանոթ եմ հայ ուսուցչի ւ1 ու նրա կյանքին, ես կարծում; եմ ամենագլխավոր պատճառն Էն Է, որ հայ ուսուցիչը խեղդված Է նյութական նեղ վիճակի մեջ, չի կարողանամ ապրել, չի կարողանում հաստատ ու սրտալի կանգնել իր տեղը, իր կոչու՛մի բարձրության վրա և հետզհետե չի կարողանում զարգանալ ու զորանալ թե մտւախ– րապես և թե բարոյապես։ Էս կամ Էն անկյանը ընկնելով, ընկնե– լով նեղ ու դժնդակ պայմանների մեջ, սպառում Էր իր համեստ ուժերը և հետզհետե իջնելով ներկայացնում մֆ խանգարված ու ետ մնացած մարդ, և կամ, եթե; կյանքի մեջ մի դոտն ու ճանա– պարն Է գտնում, թողնում Է փախչում* հայոց դպրոցից, իր տեղը

շտ