Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/209

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


կապել մեր հւ11|սէյք||1ք նրան ՛Էլ ծառայել ենք ո՚աբազտտի նման ամեն ասպարիզում։ Եվ վկայությունները շատ են.

Իսկ ձեզանից մենք ի՞նչ ենք տեսել, ձեզ հետ ե՞րբ ենք եղել միացած ու բաժանված, որ էս օր էլ ետ գանք դեպի ձեզ ու դուք էլ դեո մեզ փորձեք։

Եթե վերադառնամ ենք հին լավ ավանդություններին, դուք լավ ավանդություններ չունեք, Ա դարձյալ խոսքը ձեր ու ձեզ նը– մանների՛ մասին չփ։

Եթե մենք կապված ենք եղել ու էսօր էլ նորից՝ ավելի գիտակցաբար, ամրապնդում ենք կապը, էդ ււոա յավ մարդու հետ է, որի սրտի բարությունն ու մեծությունը վայել են իր հայրենիքի մեծությանն ու ազգային ուժին, ոչ թե ձեզ հետ, որ միշտ եղել եք փոքրոգի ու նեդսիրտ և խոսել եք միայն խորթությունից ու թշնամությունից։

Եվ էսօր էս &րբ խոսք կա հին ավանդությունների, սիրո ու լավ կապի մասին — փորձիչը խոսք չունի։ Նա միայն կարող Է մտքեր պղտորել ու վատ զգացմունքներ առաջ բերել։

— Ետ գնա, քո օրը չի Էս օրը։ Թող աոաջ գա նա, ով կարող Է Մեծ Ռուսաստանը հանդես բերել հոգու մեծությամբ ու սրտի բարությամբ, նա, ՛որ իր ուժով երկրներ նվաճելու հետ իր առաքինություններով Էլ ժողովուրդների սրտերն Է նվաճում։

«Հպփզոնի» նախավերքին առաջնորդողը1 խոսելով մեր ուսուցիչների ;մաավռր ՛ու բարոյական վիճակի վրա՝ երկու կողմից Էլ գտնում Է շատ անմխիթարական։ Եվ հիշատակելով, որ նրւսնց մտավոր պատրաստությունը բարձրացնելու համար անցյալ տարվա ծրագրակսւն խորքւրդւսկցություաերի ժամանակ որոշում Է եղել թեմական դպրոցներիս* կից սանկավար(Խւկտ1! լրացուցիչ դասարաններ «բաց աճել— կտսգնում է երկրորդ ցավի տռաջ, թե ի՛՛նչ պետք Է անել հայ ուսուցչին բարոյական ախտավոր վիճակից հանելու։

202