Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/216

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


է «14

<Թ. ԹՈՐԱՄԱՆՅԱՆԻ ԴԱՍԱԽՈՍ ՈԻԹՅԱՆ ԱՌԹԻՎ >

Վերջին տարիներս մեզանում հաճախ Է խոսք լինում, թե մենք մեզ չենք ճանաչում և աշխատում ենք մեզ ճանաչել։ Մեզ ճանաչելու համար հետզհետե մեր շուրջը դիտելով ու մեր ներկան քննելով հանդերձ ոպում ենք թւտիանցել մեր անցյալը, ուսումնասիրել մեր հին կյանքն ու պատմությունը։

Վաղուց ասված Է, թե անցյալի պատմությունը մի լուսատու լապտեր Է, որ ամեն մի ժողովուրդ ձեոքին պետք Է ունենա իր ճամփեն անմոլոր գնալու համար։

Մենք, որ մեծ անցյալի ու մեծ ավերակների վրա ապրող մի ժողովուրդ ենք, ե ինքներս արդեն ըստ ամենայնի ավերակ ժողովուրդ, նոր ենք ջանքեր անում մեր խորտակված կյանքը վերականգնելու, վերանորոգելու և վերակազմելու, անցյալի ուսումնասիրությունը մեզ համար ունի աոանձին կարևորություն, և մեր մեծ արժեքներն ու պարծանքներն Էլ անցյալի մեջ են։ Անցյալի մեջն են և մեր արվեստները։ Գեւլեցիկ արվեստները ֆիզիկական ու բարոյական առանձնահատուկ պայմանների մեջ ծնվելով ու զարգանալով՝ հատկանշում են ամեն մի ժողովրդի ինքնուրույն ազգային ոգին։

Գեղեցիկ արվեստների մեջ աոանձին կարևորություն Է ունե– ցեւ միշտ ճարտարապետությունը, որ կոչված Է «քարացած երա– ժըշտություն» և, միանգամ ընդմիշտ քարացած կանգնած, չի աղավաղվում ժամանակի հետ։

209

14 Երկ. ժողովածու հատոր IV