Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/221

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


6ը> տասնումեկ տարի լուռ ա մունջ, հագար տ մի զրկանքով հայոց ավերակներում աշխատելուց հետո՝ վերջապես հրապարակ է գալիս խոսելու հայոց ճարտարապետության, նրա ծագման, զարգացման ու հարաբերությունների մասին։ Եվ երկու նշանավոր գիտնականներ էս տեսակ վկայություն են տալիս նրա համար։ Պրոֆ. Մաոը իր մի աշխատության մեջ վկայում է, թե պ. Թորա– մանյանը հայոց ճարտարապետության հիշատակարանների լեզվի աոաջին ուսուցիչն է։ Իսկ պրոֆ. Սարիժիգովսկին1 ասում է. ճարտարապետ Թորամանյանը մի մեծ նորություն է բաց անում ամբողջ Եվրոպայի առջև։

Պետք է լսենք ու պաշտպանենք հայոց ճւսրտարապետական հիշատակարանների լեզվի առաջին ուատցչիք, թև տ թիկտնք պետք է լինենք մեր ազգային ստեղծագռթծաէքտՏ հտ1ճարը հայտ– նտգործող ու վեր հանող վաստակավորի§:

ՄԻ ՊԱՅԾԱՌ ՇԻՐԻՄ

Մայիսի 15-ին, Համբարձման օրը, վարդի ու ծաղկի տոնին Թիֆլիսի հասարակությունը, առանց ազգի ու ցեղի խտրության, Հայ Գրողների Ընկերության առաջնորդությամբ վարդերով ու երգերով գնում Է բաց անելու Սայաթ-Նովայի մահարձանը1։ Գերեզմաններ կան, որ պայծառ են, ժպտում են մարդկանց սրտերին մի խոր հավիտենական ժպիտով ու ասես թե կյանքը հաշտեցնում են մահի հետ։

Էս տեսակ մի պայծառ գերեզման Է Սայաթ-Նովայի գերեզմանը, ամբողջովին հաշտություն ու սեր Է բուրում, տ միշտ Էլ ժպտալու Է ամենքին, ու միշտ Էլ կրկնելու Է ամենքին*

<<Աշխտ|ւհքըս քունն ըլի, ի՛՛նչ պիտիս տանի՝ Աստվա՛ծ սիրե՛ք հոքի սիրե՛, յա՛ր սիբե՛.^ Աստված դիփունանցըն մին հոքի Էրիտ՝ Աղկատ սի թե՛, ղոնաղ ւփրե՛, տար: սիբե,*..^2։

214