Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/225

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Իլյսւ Մարոմցին, հայրենիքին սպառնացող վտանգի առջև Владимир Красное Сольнышко-ից, իշխանավորից զար տեղը իրեն հասած վիրավորանքը մոռացության տալով՝ իր հսկայական գուրզն աոած գնում է անմեղ ժողովուրդն ու երկիրն ազատելու ւյայրագ թշնամու արշավանքից։ Գնում է անհոգ, հանդարտ ու բարի, բայց հզոր ու հաստատուն։ Գնում է իր «ախպերացուների» հետ։

Ի*նչ խոսք, որ ցաք ու ցրիվ են անելու գերմանական Զիգ– ֆրիդի տիրած ինչերն ու տիրապետերս տենչերը, ե անգլիական £եովուլֆը շատ գանձեր է տանելու իր կղզին։ Ի՛՛նչ կասկած, որ էս հսկաների զարկերի տակ մասսատվէղու են Եվրոպայի Թտր– քիան՝ Ավստրո-Հունգարիան, ե Ասիայի Թուրքիան, որոնք նույնիսկ էս պո1#«զունների շարքում չանեն իրենց ներկայացուցիչը, Ա շատ բարիքքերի ա ազաատթյունների հետ միասին, որ հետևե– լու են մեծ պատերազմին, վերքՉականսւպես պետք է վճռվի ն Տաճկահայկական հարցը, կամ, եթե կուզեք, արդեն վճոված է։ Զէ" որ Մուրոմցի հսկայի «ախպերացուների» թվում է և մեր Սա– աոնցի Գավիթը, եթե միայն Մսրա Մելիքի ւիորած հորից լուս աշխարհ է դուրս եկել։

Սակայն ավելի մեծը կա։ ժողովուրդէերի էպոսներն առհասարակ վերջանում են խաղաղության սրբազան խոսքով։ Եվ ճըշ– մարիտ որ, էս պատերազմից հետո չտեսնված թափով ու ծավալով է բարձրանալու խաղաղության հարցը, այլև նրա հետ միասին մի ուրիշ մեծ հարց, քաղաքակիրթ մարդու հարցը, կամ, ավելի ճիշտ մարդու հարցը, որ իր գազանություններով հարացանում է լուսավոր գերմանացին ու դարձնում է լուրջ խորհրդածության նյութ աշխարհքի բոլոր ազգերի և բոլոր մտածողների համար։

Ներեցեք մեզ, ո՜վ քրդեր, ո՜վ թուրքեր, որ 1878 թվականին մենք գնացինք Ռեռլին1 ու գանգատվեցինք ձեր կատարած կողոպուտների, բ^աբտրտ^յր|ւ, սպանություններիդ հրդեհների ու ա–

218