Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/239

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Աություններին կցէյ է մի հառաջաբան, որի մեջ tft* սիրով ու հարգանքով է խոսում Տալ ազգի և նրա հին գրականության վրա։

ա&տմ է՝ «ժամանակակից պատերազմը նորից հերթի հանսց Էն ժողովրդի վիճակի հարցք,, որ գրեթե երկու հագար տարի «Եվ– յքողւպի առաջապահն Է եւղել Ասիայում»։ Իհարկե, ոչ ոք չի երկբայում, որ հայերը արժանի են կարեկցության Էն անպատմելի տանջանքների համար, որ արդեն մի քանի դար Է քաշում են թուրքական լծի տակ։ Բայց հայ ազգը ուշադրության տոնվելու բարձրագույն իրավունքն ունի, ե դա բարձր–կուլտուրական ժողո– վըրդի իրավունքն Է՝ խոսքի ամենալավ իմաստով։

Հայոց գրականությունը, որ իր գոյությունը հազար հինգ հարյուր տաբու Է հասցնում՝ սրա ամենալավ ապացույցն Է։ Հայոց բանաստեղծությունը, Ֆետի խոսքով ասենք, հայ ժողովրդի «ազնվականության վկայականն Է»2…

Ապա թե կանգ աոնելով մեր երկու հին բանաստեղծների՝ Քուչակ Նահապետի ու Սայաթ-Նովայի վրա, որոնց երգերից թարգմանություններ Է տալիս, շեշտում Է, թե՝ հենց միայն Էս երկուսը հերիք են, որ նրանց ծնող հայ ժողովուրդը միանգամ ընդմիշտ մտնի Էն կուլտուրական ժողովուրգների շարքը, որոնք միասնաբար մասնակից են մարդկության ստեղծագործությանը, Ա հարակցում Է, թե ինչ աոանձին խնամքով Է վերաբերվել նրանց երգերի թարգմանությանը։ Դժբախտաբար Էս պատկաոանքով լիքն զգացմունքի ու վերաբերմունքի հանդեպ խոչընդոտներ կան, որ մեծ չափով ի դերև են դարձնելու ամեն ջանք m աշխատանք։ Դրա համար Էլ ուզում եմ իմ մի քանի դիտողություններն առաջարկել ազնիվ թստօ^անչին ու իր աջակիցներին՝ թե Քուչակի Ա թե Սսւյաթ-Նովայի երգերի բնագիր ների տպագրական և բացատրական ինչ-ինչ սխալների ու մութ տեղերի վրա ե նախազգուշացնել, քանի դեռ գործի սկիզբն Է։ Գուցե թե ավելի զգուշավոր վերաբերմունքով ավելի շատ կարողանան խուսափել ակամա սխալներից։

Սկսենք տպագրած թարգմանական կտորներից։ Իմ կարծիքով սխալ Է թարգմանված Քուչակ Նահապետի հետևյալ քառյակ

232