Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/306

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


թափով գործի անցնեն ե էգ քավ զգացմտքնքնեքֆ ^ւտ«ւշտպաքէներՕ ա արծտրծռղները։

Դուք ճիշտ եք նկատում, որ Էդ ժողովատների բանաստեղծները պետք Է լինեն; Ես համաձայն եմ։ Եվ էրտէք արվեն մկսելեն, նրանք արդեն եկել են կամարվի մեջտեղը, գրկվում ու համբուրվում ա ի տես բոլոր ժողովարղնելփ, և արասց գրկախառնությունն ու համբույրը պիտի ընդհանրանա։

Դուք առանձնապես ինձ վրա մեծ պարտա՛կանություն եք դնում։ Ես շատ երջանիկ կէինեի և ՛իմ բանաստեղծություններից ավելի բարձր կդնեի, եթե կարողանայի գոիծ տեսնել Էս ասպարեզում; Եվ ինձ թվում Է, որ մեզ կհաջողի։ Կհաջողի, որովհետև մի կողմից՝ կատարյալ Է մեր բոլոր ժողովարդների բանաստեղծների ոգևորությունն ու լուսավոր միաբանությունը Էս գործի մեջ, մյուս կողմից շատ Է մեծ մեր (Խղովուրդնեբի մեջ փափագը — թողնել սուրն ու թշնամությունը և իրար մոտենալ, կապվե| ւհամե– րաշխության ու եղբայրության կապերով։

Վերջերս, իմ ծննդյան հիսնամյակի առիթով եղած շնորհավորանքների ժամանակ ես համոզվեցի, որ գործն արդեն շատ Է հասունացած։

Տեսա, որ մեր հարևան ժողովուրդների ներկայացուցիչները ինչքան իրենց հարևան ժողովրդի գրականականը ւհտրգելա համար են գալիս, բայց շտտ ավե|ի նրանց շտրւ#ք է Են հանգասան– քը, որ ես կողմնակից եմ եղած ժողովարդների համերաշխությանը։

Մեր հայ հասարակությանն կ երբեք էնքան բուռն չծափահարեց իմ բանաստեղծությունը, որքան իմ էդ զգացմունքը և ազգերի եղբայրության խոսքը։ Մեր նոր երիտասարդությունը ոգևորված ծափերով ընդունեց, երբ փմ՝ իրեն տղղվս# խոսքի աեջ փբրև կտակ խնդրում 1^ թոպնել հին ճանապարհը, խրատ առնել հին սերնդի փորձերից և փոխադարձ երջանկության համար համերաշխության կտպեր հաստատել հարևան ժողովարղներքւ հետ։ Եվ պետք է տեսնել, թե ամեն անգամ ինչ ոգևորության է տիրում մեր հասւսրակությտ§ը, Երբ իր բս!1հսստեդէ!1երի 1ետ միասին