Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/305

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


բունակ կռվեք եճ< մֆաաֆէկ միասին տաւաա|ճ$, #տսին ուրախացել, միասին կերել ու միասին քնել։ Այժմ բերել են իրար դեմ ու դեմ կանգնեցրել իբրև երկու թշնամա,, և հրացաններն ոտներին բոնած նրանք համառ նայում են իրար։ Մեկ էլ դիմում են իրենց կողքին

գտնվող գյուղացի ներին ե խնդրում են տեսնել ա իրենց հայտնել, թե արդյրք իրենց մեծավորներիցդ մոտիկ կան, թե չէ, հսկում են իրենց, թե չէ։ Երբ իմանում են՝ որ չկան՝ վագում են, գալիս կա– մուրջի մեջտեղը* գըկսյում, համբուրվում,; նորից հետ վազում իրենց տեղերը կանգնում ու դարձյալ հրացաններն ոաներին համառ նայում են իբսղս

էսպես է„ իմ անգին Աւաճ Դավիդովիչ. թշնամությանը, որ ստեղծված է մեր ժսղովոտդների մեջ՝ արհեստական է, իսկ սերն ու եղբայրության զգացմունքը, բնական Ա շատ ավելի ուժեղ, քան թե կարծում են մեզանում։

ժողովարանին խորթ է կաքիճետում նստած պոլիտիկոսի նեղսրտությունը ե վայրկյաններով ապրող կառավարիչների հիվանդ նյարդայնությանը։ Նրանք բնության մե§ ու բնության հետ ձուլված են ապրում,, և դարերով ապրած կյանքն ու փորձն է նրանց առաջնորդում։ էդ է պատճառը,* որ նրանք էսքան էլ կարողանում <են> դիմանալ էն բոլոր թույներին, որ ներարկում են նրանց տանջված մարմնի մեջ հազար ու մի տեսակք կառավարիչներ ու ղեկավարներ ամեն տեսակ բարձր գաղափարի անունով ե կամ ուղղակի բարբարոսաբար։

Ես ձեզ ավելին կասեմ, ոչ միային մեր երկու ժողովրդի մեջ է ուժեղ ու կենդանի էդ փրկարար շունչն ու զգացմունքը, այլե առհասարակ ժողովուրդների մեջ։ Առեք հենց թուրքերին ու հայերին։ Ես ձեզ էն տեսակ սրտառուչ դեպքեր կպատմեմ, և շատ ա շատ դեպքեր թուրքերի ու հայերի հարաբերություններից, էն տեսակ սրտալի եղբայրական վերաբերմունք թե՛ թուրքի, թե՛ հայի կողմից, որ կզարմանաք։ Եվ էդ էլ էն ժամանակ, երբ վատությանն ու կոտորածը ամեն կողմից, քաջալերվում է ու բորբոքվում, իսկ լավության անելն արգե|վուս\ նույնիսկ մահվան սպառնալիքով արգելվում։,

Այր՛* ժամանակն է* թանկագին ընկեր, որ հայտնվեն ա ավելի