Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/314

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Մի վսեմ տոն, երբ մի ժողովուրդ տոնում է իր սիրտն ու հոդին, իր ցեղի հանճարը։

Եվ վրացի ժողովրդին շատ է սազում էդ տեսակ ազգային տոն ունենալը։ Նա մի բանաստեղծական ժողովուրդ է, համակված կհլլեցկի բնածին զգացումներով։

Ինձ ծանոթ ժողովուրդներից և ոչ մեկի մեջ ես չեմ նկատել էն երևույթը, ինչ որ տեսել եմ վրացիների մեջ։ Նրանց գործիչներից շատերը հանկարծ կհանեն իրենց որևէ բանաստեղծի ոտանավորը, որ պահում են իրենց գրպանում ե կամ կարտասանեն անգիր՛ Նրանք մինչե վերջին ժամանակներս իրենց աղջիկների բաժինքում ւԴուսթավելա պոեմն էին տալիս։

էսպես է գեղեցկուհիների ու քեֆ անողների հայրենիքը։ էսքան բանաստեղծական ա կենսուրախ, ինչպես միշտ հայտնի էր, ե միաժամանակ էսքան լուրջ ու խիզախ, ինչպես երևաց այժմ, երբ հնար ունեցավ։

Ես ամեն անգամ հրճվանքով եմ վերադառնում հայ և վրացի ժողովուրդների դարևոր անօրինակ լավ հարևանությանը, և խորին վիշտ է պատճառում ինձ մեջտեղի եղած թյուրիմացությունը։

Այո՛, թյուրիմացություն եմ ասում, որովհետև շատ են խորն ու խորհրդավոր էս հին եղբայր ժողովուրդների կապերը, որ չկարողացան կտրեք նույնիսկ կառավարությունները իրենց արյունոտ սխալով1։

Եվ ահա, երբ վրացին մայիսի 7-ին տոնում է իր ոգու տոնը, իր ազգային բանաստեղծության օրը, անկարելի է, որ հայը էնտեղ չլինի։ Եվ էնտեղ կլինի հայը, ու կլինի ամենից առաջ։

Արդեն որոշել է հայոց գրական, կրթական ու կուլտուրական հիմնարկոււպանների ներկայացուցիչների ժողովը։

Եվ ?ատ լավ է արեր ժողովուրդների որոշումներն ու քայլերն ավելի արժեք ունեն, ջան նրանց կառավարությունների2։

Կառավարություններն ժամանակավոր են ու փոփոխելի, ժողովուրդները մշտական ու անփոփոխ։

Գնանք էդ գեղեցիկ օրը մեր եղբայր ժողովրդին այցելելու և նրա պայծառ հանճարը հարգելու։