Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/317

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


արյունաքամ հտյ ժողովրդից, նոր վերքեր չհասցնել նրա անհամար թարմ վերքերին, Խորհրդային Ռոատստտնի մեծահոգությամբ և բանվորա-գյուղացիական Կարմիր Թտնտկին հատակ եղբայրական զգացմունքով ու ներողամտութ|ու1քւվ մաոենալ Երևանին ու աշխատավոր հայ ժողովրդին, որ անշուշտ անմեղ Է ու աս՛պար տ գրեթե իր ամբողջությամբ, հ բարկությունը չթավւել անմեղների ւ|րա, որովհետև մեղավորներին նա չի Էլ գտնելու իրենց տեղը։

<ՀՕԿ-Ի ԿՈ2Ը>

Աշխարհի ամեն կողմը ցրված հայոց ժողովուրդ. ԼՍԻ՛Ր։

Քեզ Է կանչում Հայաստանի Օգնության Կոմիտեն։

Քեզ Է կանչում Հայաստանի մայրաքաղաքում գումարված ամեն հոսանքի հայ գործիչների ու գրականագետների ժողովը*

Եվ գուցե երբեք դու չես լսել նրանց ձայները Էսպես միացած ու միահամուո։

Եվ Էսքան մեծախորհուրդ մի վայրկյանի։

ԼՍԻ՛Ր։

Դարավոր մաքառումներից հետո, համաշխարհային թոհուբոհից, լայնածավալ ալեկոծությունների և աղետների ծովից գերագույն ճիգերով բարձրանում Է ազատ ա անկախ Հայաստանը։

Պատմական Էս մեծ օրերին տենդային իրարանցումով նրա շուրջն են խռնված հայության կենսունակ տարրերը, և Այրարտտի նվիրական հողի վրա մի իշխանություն տեղի Է տալիս մյուսին։

Սակայն* Հայաստանի Օգնության Կոմիտեն այսօր գալիս Է հայտարարելու ի լուր համայն հայության, թե խաղաղությունը արդեն հաստատված Է մեր հայրենիքում և հաշտ ու համերաշխ հարաբերության մեջ Է նա իր հին հարևան ժողռվտրդների հետ։

Եվ արդեն անցնում Է նա իր վերքերը դարմանելէ և կազդուրելու աշխատանքին։

Կառավարությունը ւատտք Է հանել իր բոլոր ուժերը ժողո–

310