Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/320

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


հետեւսնքով հայ աշխատավոր ժողովուրդը, հայ գյուղացին ընկել I. ծանր կացության մեջ։

Իր բերանի հացից սկսած՝ նա շատ բան է կո՛րցրել՝ էս ւ!ի քա– նի տարվա ընթացքում։

Շատ բան է կորցրել, բայց &եոք է բերել մեր դարերով երա– զած ազատությունը։

Եվ որովհետև ունի ազատություն ու իր շինարար բազուկը — շուտով կունենա ամեն բան։

Սակայն նրա էս ծանր օրերին օգնության գալու և նրա շինարար աշխատանքի մասնակիցը լինելու պարտավոր է ամեն մի հայ - մոտիկից սկսած մինչև հեոավոր գաղութները։

էս օգնությունը երեկվան բարեգործությունը չէ, երբ դեո կրոնական համայնք էինք միայն։

էստեղ ամեն մի հայի պետք է առաջնորդի ոչ թե խղճահարությունը, այլ ք.աղաքացիտ1|տն պարտքի ի ար գիտակցությունը։

Ամեն մի հայ պետք է զգա, որ ինքն ազատ Հայաստանի քաղաքացին է և գալիս է գործակցելու իր երկրի կառավարությանը։

Ահա էդ գործակցության համար է, որ Հայաստանի մայրաքաղաքում կազմակերպվեց Հայաստանի Օգնության Կոմիտեն, անկուսակցական հասարակական մի մարմին։

Եվ դարերից ի վեր առաջին անգամն է մեր կյանքում, որ էս տեսակ մի մարմին հաստատվում է իր սեփական պետության դեկրետով և իրավունք ունի ազատ շարժվելու իր երկրում, ինչպես իրավունք ունի նաև ամեն մի հայ, որ գալու է իր ժողովրդին ու իր երկրին օգնության։

Նշանակալից երևույթ է, որ՝ իրարից անկախ ու անտեղյակ՝ նման մարմիններ են առաջ գսդիս ե մեր գաղութներում։ էս նշանակում է, թե կենդանի է հայությունը։

Կենդանի է և ուժեղ։ Երևանից սկսած մինչև հեռավոր գաղութները շարժվում է նա — դեպի հայրենիք։

Ինչքան էլ խոչ ու խութեր, ինչքան էլ դժվարություններ ու թշվառություններ հանդիպեն ճանապարհին — նա հասնելու է իր նպատակին։

Հայաստանի ազատ հողի վրա նա շինելու է իր ազատ ւււ

818