Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/368

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


քամ, այնտեղ է ծաղկում, իսկ եթե չես Խ^աձայքֆ^ կասեմ — թոզ հուզմունք լինի, ալեկոծություն, տանջանք, բայց ավելի լայն, ավէւ– լի մեծ, բարձր, ոչ թե սրտմաշուկ վրդովմունքներ, գրոշանոց հոգսեր, ուտելիքի ու հագնելիքի անվերջ դարդ։

Այս բոլորի միջից թե կարողանամ մի բան հանել — Էլի մտ– շալլա՚հ, իսկ դրա համար թող հայոց ազգը շնորհակալ լինի քեզանից։ Հայոց ազգը ոչ բանաստեղծ Է տեսել, ոչ բանաստեղծ Է պահել, ոչ Էլ սիրել Է, որ ունենա։ Ի՞նչ են հասկանում բանաստեղծի հոգին ու լեզուն, չոր, Էգոիստ մարդիկ են։ Նրանք, թեկուզ իրենց նպաստներով, որ մոտենան բանաստեղծին, բանաստեղծի բանաստեղծականը կվերանա։

Մի՞թե դու չես փորձել, էնպես մարդ կա, որ տեսնելիս ուրախանում ես, էնպեսը կա՝ սիրտդ նեղանում է, էնպեսը կա* ոգևորվում ես, էնպեսը կա՝ հիմարանում ես։

Բանից երևամ է Մխիթարին2 դու էլ գրեթե այն ես գրել, ինչ որ ես։ Ծս էլ եմ գրել, թե՝ եթե ուզում ես Պողոսյանին օգնել, նա կարոտ չի քո օգնությանը, իսկ եթե ինձ ես լավություն տնում — էլ ի՞նչ պայման.*.

Բայց խնդիրն այն է, որ ես այդ փողը նրանից փոխառություն եմ խնդրել, որ աշնանը Շահազիզից3 ստանամ — վճարեմ։

Ինչ վերաբերում է «Մուրճ»-ին աշխատակցելու խնդրին, եթե մարդավարի պայման կլինի, էլ գիրք չենք տպիլ այս ձմեռ, ու հենց սեպտեմբերից նրան կաշխատակցեմ։ Սասունցի Դավթից կսկսենք։ Վերջից մի բան է մնամ — բայց այդ ոչինչ բան է։

Անցյալ օրը մի ոտանավոր գրեցի, հետևյալ նամակով կուղարկեմ։

Չմոռանա ս, Ավետիսի ղրկած փողն ինձ հասցնես, որքան շուտ — այնքան լավ։

Շուշանից4 ու իշխանուհուց5 նամակ щЩщ^ Բանիք երևում է գնացել ես Սևան։ Մենք էլ Աղայանցի գյուղը6 գնացինք, մի հիշե– լի քեֆ արինք անտառում։

Շուշանը գ§ւում է, որ քեզանից ամեն օր հերթով մի բաց նամակ են ստանում։ Ասում է «наверное по дешевой цене купил и

т