Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/380

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


19. «Մ£ԱՏ ՇԱՀԱԶԻԶԻՆ

Աբաս -թուման~>Մււււկվսւ 1002 |*. է,ե1}«ոեմբերի 4. 1902 թ. 41X11 Աբսա Գուման

Ազնիվ բարեկամ

Ստացա Ձեր թանկագին նամակն Աբովյան — Նազարյան նպսատի չեկի հետ։

Լիասիրտ շնորհակալ եմ Ձեր սբտացավ վերաբերմունքի համար։ Ինձ համաբ միշտ քաղցր է Ձեր բարեկամությունը ու միշտ բարձր Ձեր խրախուսանքը։

Ինչպես աբդեն գիտեք — ես հիվանդ եմ. ե եբբոբդ ամիսն է ապրում եմ Աբաս՜Թաման։ Այնինչ սիբտս քաշում է ուբիշ կողմ։ Երկար (եսմանակ է չեմ եղած իմ հայրենիքում։ Սաստիկ ցանկանում եմ գնալ, միաոժամանակ շնչել մանկությանս սիբած վայբեբի օդը, ապրեյ մեբ ժողովրդի մեջ։

Եւ| սա հասարակ ուզում եմ մի անցնել մեր գավաոները, բայց հիվանդությունս կամ ընտանեկան հանգամանքները խանգարում են ու միշտ հետա&գոէմ եմ։

Այսպիսով հհոու ենք մնում ու խորթանում մեր երկրին, մեր ժողովրդին, Օրա սովորություններին, նրա լեզվին։

Իմ կարծիքով այս հանգամանքը եղել Է մեր բանաստեղծների ամենամեծ դժբախտությունը, մանավանդ մեր նախորդների — Ձեր ու հանգ[ուցյալ] Գամաո Քաթիպայի։

Մենակ տաղանդն ի՞նչ անի. հարկավոր են բարեհաջող պայմաններ։

Այս օրերս դեպք եղավ այդ մասին խոսելու մի նամակում^ Հիրավի, ճակատագրի ինչ տարօրինակ խաղ. հայոց բանաստեղծներն ընկնում են հյուսիս ու Կովկասը կարոտելով երագում են օտար աղջիկն ու օտար վայրերը, իսկ ոոա բանաստեղծներին բախտը հալածում Է Կովկաս, և այս հալածականները երգում են Կովկասի սարերն ու ժողովուրդը։

Գալով իմ գրքի տպագրությանը, պետք Է ասեմ, որ իշխանուհին և նրա հետ իմ մի երկու մոտիկ բարեկամները իզուր են գոր–

369

24 է?րկ. ժողովածու հատոր IV