Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/432

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


է ստել դուրս եկել փողոց (էջմիածնտմ)։ Հրացան է արձակեք մի սասունցու թևը վիրավորել ու փախել մտել Հովհ. Հովհաննիսյանի տմւնը։ Եկել են էնտեղից տարել բանտարկել, իսկ մյոա օրը բանտից հանել տ տարել նոր վեհարանի առաջ սպաքւել։

քօե՜ղճ Ստեփան, խե՛ղճ տիկ. Կատարինե։ էլ նրանք ի՜նչպես են ապրելու։ Խեղճ Լևոն, էնքան ջահել, էնքան պատրաստված…

Ես գալուց մի երեք օր հետո հիվանդացա։ Դրեթե նոր եմ վեր կացել անկողնից։ Այժմ լակ եմ։ Բայց էլ չեմ ուզում էն նույն ճամփով վերադառնամ, մանավանդ Աշխենն ու Հովիկն էլ հետս են լինելու։ Սպասում եմ երկաթուղուն, իսկ եթե երկաթուղին ուշացավ, էնպես կգամ։ Վերջապես էստեղ դեո գործ ունեմ, պետք է վերջացնեմ։ Դե՛հ, բարի գիշեր, քնում եմ, որ ձեզ տեսնեմ երազում, մինչև իրոք կտեսնեմ էսքան երկար տարիներ չտեսնելուց հետո։ Ասում եմ էսքան տարի— այո՛, էս, ինչ որ ես ապրեցի, շատ ու շատ տարի արժեր… և այժմ միմիայն դեպի ձեզ է ձգտում ձեզ շատ ու շատ կարոտած

Հայրիկը

46. ԱՎԵՏԻՔ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆԻՆ

Թիֆլիււ–Վենետիկ

1921 թ. հոկտեմբերի 4.

, Ավո ջան.

Ստացել եմ նամակդ։ Ասում ես՝ եթե հարմար ժամանակ է՝ կանչի՛ր, ես կգամ։

Հարմար ժամանակը՝ ես չգիտեմ դու որ ժամանակին ես ասում, բայց ասում եմ.

- 1կփ՛։

— Արի՛, Ավո ջան։

Մեզ համար հարմար ժամանակ չեղավ և գուցե չլինի էլ, բայց արի։

421