Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/54

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


1905

Մեր սոմհկ\ կտա հին ազնվական տոհմերից մեկն է։ Իր մեջ n(i|i պահած շատ ավանդություններ։ Այդ ավանդություններից երեում I;, որ նա եկվոր է, բայց պարզ չի՛, թե ո՛րտեղից. Թե եկվոր է՛յ է, անհերքելի հիշատակարանները ցույց են տալիս, որ նա վաղուց է հաստատված Լոռու Դսեղ գյուղում։

Իմ հայրը, Տեր Թադեոսը, նույն գյուղի քահանան էր։ ՛Ամենալավ ե ամենամեծ բանը, որ ես ունեցեք եմ կյանքում, այդ եղել է իմ հայրը։ Նա ազնիվ ՛մարդ էր ե ազնվական՝ բաոի բովանդակ մտքովդ Ձտփազանց մարդասեր, ու աոատաձեոն, թոա~ կա խոս ու զվարճաբան, սակայն միշտ ուներ՛ մի խոր լրջություն։ ԹեԱ քահանա, բայց նշանավոր հրացանաձիգ էր ե ձի նստող։

Իսկ մայրս բ՛ոլորովին ուրիշ մարդ էր։ Երկու ծայրահեղորեն տարբեր արարածներ հանդիպել էին իրար։ Մայրս՛— Սոնան, որ նույն գյուղիցն էր, սարում աչքը բաց արած ու սարում մեծացած, մի կատարյալ՝ սարի աղջիկ էր, ինչպես գյուղացիքն են ասում,— մի «գիժ պախրի կով»։ Նա չէր կարողանում համբերել հորս անփույթ ու շռայլող բնավորությանը, U գրեթե մշտական վեճի մեջ էին այդ երկու հոգին։ Ա՛յդ էր պատճառը, որ հայրս երբեմն թաքուն էր տեսնում իր գործը։ Շատ է պատահել, որ, մայրս տանից դուրս է գնացեք թե չէ, ինձ կանգնեցրել է դռանը* որ հսկեմ, ինքը՝

§1