Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/53

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


էր որոտալ՝ ամոթ ձեզ, ո ո վեր ե ք կ ա § & | ա | « ք ա 0 Տեր ու սպիտակ մի գլխի դե մ1։

Բայց այդ հիշողություններն այժմ թողնելով, ա§սօր սիրելի է ինձ հրճվանքով շեշտել նրա երկու րարձր հատկությունները։

Նա ունեցել է խոր հավատ ա հարգանք դեւգի իր գրիչըք գրե– 1Ը համարեք է մի սրբազան արարողության, գրիչ աոնելխյ կարողացել է վերանալ, ե նրա բանաստեղծական աշխատանքն էլ եղել է միշտ վեհ, իդեալական, մաքուր, մանկական։

Նա երբեք ընկճված չի եղել հոգով ե որտեղ հայտնվել է, իր հետ տարել է երիտասարդական թարմություն ե բանաստեղծական ոգևորություն։ Նա ոգևորվել է ամեն բանով, ինչ որ լավն է, գեղեցիկ է։

Եվ նրա հրճվանքն ու զայրույթը միշտ եղել են անկեղծ, սըր– տալի։ Դրա համար էլ նրան շատ են սիրել, սիրել են նույնիսկ այնպիսի մարդիկ, որոնք երբևիցե սխալ են համարել նրան։

Սակայն, այսօր երբ պետք է վւաոաթանել նրա 40 տարվա գործքերն ու գրվածքները և նրանց վրա ուրախանալ, ես մի տարօրինակ վշտով ափսոսում եմ նրա այն գործքերն ու գրվածքները, որ մնացին անկատար։ Քանի-քանի անգամ նա ոգևորված պատմել է այդ գրելիքների մասին։ Երկար տարիներով սիրած-փւպփա– յած հերոսներ ու գաղափարներ, միշտ պայծաո, միշտ բարի ու սիրուն…

Եվ մի՛՛թե բոլորը կմնան ծրագիրներ։