Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/89

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Համլետի չարչարանքի շաբաթ։ Մեջները եթե մի երջանիկ բացառություն կար, էդ հայ Պոլոնիոան էր (պ. Միրաղյանը) միայն*

Ես կարծում եմ ոչ հոր եղեռնական մա%, ոչ մոր շուտափույթ ամուսնությանը, ոչ հորեղբոր ազգապիղծ վարմունքը, ոչ ©ֆելիայի թեթևամտությունը, ոչ Պոլոնիոաի պալատական նենգավորությունը, ոչինչ, ոչինչ էնքան վիրավորական չպետք է ւինեն դժբախտ Համլետի* էն առաջին ինտելիգենտի հոգու ազ– Տըվաթյան, արքայազնի վեհության, փիլիսոփայի խորությանդ հանճարեղ նրբամտության ու վշտի ծանրության համար, որքան 1այ դերասանի անճաշակ լալկանությունը, վախկոտ հայացքները դես ու դեն, անմիտ վազվզելը պատից պատ, անտեղի աղաղակներն ու լաց ու կոծը կամ ռուս դերասանի հիստերիկ հեկեկոցներն ու հռհռոցները, հիվանդագին գալարումները, անդադար ծամածռությունները ու գոռում գոչումները։

Եվ ավելի ևս զարմանում եք, երբ մարդիկ էդ բոլորն անում են միաժամանակ արտասանելով Համլետի էս խոսքերը, որ ուղղում է դերասաններին.

«…Արտասանի՛ր թեթև և ազատ։ Բայց եթե «որոտաս, ի՛նչպես մեր դերասաններից շատերը, ապա ավելի ուրախ կլինեի, պւ մունետիկներն արտասանեին իմ տողերը։ Չափից ավելի օդը մի սղոցիր քո ձեռքով այսպես… այլ թո՛ղ ՜շտրժտւմները չափավոր լինեն, որովհետև կրքերի ամենասաստիկ հեղեղի, փոթորկի, ե այսպես ասենք, ալեկոծման ժամանակ, դու պետք է պահես բավական ինքնիշխանություն, որ այդ բոլորին մի տեսակ փափկության տա։ 0՜, դա հոգիս տանջում է, երյբ տեսնում եմ մի հաղթանդամ մարդ, գլուխը կեղծամով ծածկած, պատառոտում է կիրքը և մաս մաս անում ստոր ամբոխի ականջները… Իսկ խուժանը առհասարակ ընդունակ չի մի բան հասկանալու, եթե ոչ անբացատրելի մնջակա տակ ներ և գոռում գոչում…» («Համ– լետ», թարգմ. Մասեհյանի, 102):

Մի՞թե էնքան հեռա են էդ մարդկանց ականջները բերանից, որ իրենց ասածը չեն լսում։ Եվ խաղում են ոչ թե դրամայի ամբողջությունը, ոչ թե նրա մտքերը, այլ նրա բառերը, առանձին– առանձին բառերը, որ, Համլետի ասածի նման, թեև տգետնե–

Տ6