Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/90

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


քփէէ ծիծաղ է պատճառում* բայց խոր վշտացնում Է հասկացողներին։ Դերասանը արտասանում Է Էն կտորը, ուր իր մեջ խորտակված Համլետը իր վերջին ասյավենը, իր սերը–Օֆելիային ղրկում Լ կուսանոց, ասում Է4 «Մտի՛ր կուսանոց»… և իսկույն կուսանոց բաոի հետ վազում Է դեպի Օֆելիան, իր սև վերարկվով նրան փաթաթում, իբրև թե կույս շինեց (Դայլսկի), կամ մի տեղ սրի անուն եղավ թե չէ, սուրն են դարս քաշում, թեև Համլետը իսկի սուրը չի սիրում և ինքն իրեն ասում է4 «թող խոսքերի մեջ լինի սուրը, Համլետ», ծիծաղ բասին են հանդիպում թե չէ, ծի– ծաղամ են, ում մասին ուզում է ասած լինի…

երկուսն էլ խոսք ու մին արած թագուհու տեղը բերել են մի ջահել աղջիկ նստեցրել ու աոաջը կանգնել որոտում են.— «Քո սասակաճ արդեն արյունը սաոած է լինում ու կիրքը հանգած…»։ Երկու անճոռնի նկար են կախել, մինը — գեղեցիկը իբրև Համլե– տի հայրն է, մյոաը^– տգեղը, հորեղբայրը։ Հայոց ներկայացմանը մեկի վրա են հարձակվում, որպես տգեղի, ռուսաց ներկայացմանդ՝ մյուսի։ Հոր ուրվականի մասին հենց իրենք են ա– սում, թե մորուքլլ թուխ էր, բայց ճերմակ մազեր էին փայլում մեջը, և ներկայացնում են մի կոշտ ճգնավորտնման արարած մինչև ծնկները երկար, տափակ և ճերմակ մորուքով։ Մի կույր ճգնավոր կամ պառավ սալդաթ, բայց բնավ Արեսանման արքայի ուրվական, որ իր անօրինակ վշտով հանդիսավոր ու վեհորեն անցնում է բեմի մթութեան մեջ։ Եվ կարծես ավելի ևս իլյուզիան փչացնելու, հանդիսականներին համոզելու համար, որ նա ուրվական չի, պ. Ամո էստրազյանը ետևից սրի մի հարված հասցրեց՝ շրխկացնելով «անխոցելի ստվերի» թիկունքին։ Խոսքը մասնավորենք հայոց խմբի վրա; Հայերը չէին գրել, թե ում թարգմանությունն են խաղում, ոայց երևում էր, որ ռուսերենից արած մի թարգմանություն էր, և էն էլ անհաջող թարգմանություն։ Ասում են՝ «ո՜րքան բարեծը– նանդ արարած է մարդը», փոխանակ ասելու «ազնիվ արարած»։ (հսսերեն благородный բառն է, որ բարեծնունդ են թարգմանել, և անշուշտ Его бла^ородие-й է պատճառը։ Փոխանակ էնեաս ասելու,, ասում են էննե, փոխանակ Պյուռոսի֊Պիււտ^ փոխտնտկ

81