Այս էջը հաստատված է
| 7 Ա ինք. չունի։ | |
| 11—13 Ա ինք. | Ասում են, իբրև, թառամում է նա |
| Բյուրակնյա հայոց լեռների վրա․ | |
| Դեռ չի մոռացել, դեռ հիշում Է ինձ, | |
| 18 | Բուրուն ծաղիկներ կփռեն շքեղ, |
| 9 ինք․ | Մտիկ արեք՝ ի՜նչ վեհ պատկեր |
| 13 | Ու աչքերը թեև թացոտ, |
| 15 | Ու հույսերը առողջ, ազնիվ, |
| 23 | Որ դողում է իր ճիգերեն |
| 26 | Ամեն տենչանք՝ դեպի վեր։ |
| 31 | Հե՜յ, ջա՛ն․․․ |
| 9—10 Հր | Սուրբ Արագածի կանթեղն էլ, ասես՝ հեռավոր արև, |
| Անհաս, աննըվազ, միշտ վառ ու պայծառ ամենից վերև– | |
| 12 | Կանչեցի թըշվառ էն հոգիներին՝ խոցված հավիտյան |
| 18 | Հանգիստ կարկաչով՝ անցան, գընացին խոր֊խոր ձորերով, |
| 25 | Հանգեք, իմ որբեր… ձեր նոր գնացած էդ ճամփեն վըկա՝ |
| 26 Հր, ՀՀ | Աշխարհքը ոչ ում ոչ մընացել է, ոչ էլ կըմնա…» |
