Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ10.djvu/216

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Միակ մխիթարանքը մնում է էն, որ անպիտան Գերմանիային ու Ավստրիային մի կջարդեն, և աշխարհքը երկար ժամանակ կհանգստանա։

Թիֆլիսից գրի—ինչ կա, ինչ չկա։

Բարևներ մերոնցից։

Քո Հովհաննես
Ձաղվեր

Պ. Ստ. Լիսիցյանին,

Ալեքսանդրապոլ

197. ՍՏԵՓԱՆ ԼԻՍԻՑՅԱՆԻՆ

Ջաղվեր– Թիֆլիս

<1914, հուլիսի երրորդ տասնօրյակ>, Չաղվեր

Սիրելի Ստեփան,

Ստացա և Լևոնի նամակը, և քո հեռագիրը1։ Շատ ափսոս, որ չկարողացաք գալ։ Մի քանի օր էս հովումը միասին կլինեինք և «Լուսաբերն» էլ վերջին անգամ կտեսնեինք միասին։ Բայց չեմ իմանում Լևոնը կարողացա՞վ գնա, թե չէ՞2 ։ Ափսոս, շատ եմ ցավում, որ չտեսնվեցինք» Դու ասա կարողանալո՞ւ է հեշտ գնա, թե ճամփին հազար ու մի նեղությունների է ենթարկվելու։

Գրիր ամեն բանի մասին և թե ինչ կա Թիֆլիսում ու ինչ է կատարվում։ Հեռախոսով «Հորիզոնին» էլ ասա, որ, չեմ ստանում, ինչու չեն ղրկում։

Գալով Վահանին3—ոչ միայն չենք կարող գալ, այլ հեռագիր չեն ընդունում, որ հեռագրենք։ Նոր միայն հանգստանում եմ էստեղ — էն էլ տեսնենք։

Քո Հովհաննես