Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ10.djvu/303

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Իսկ եթե ինչ պատճառներով ետ ես ղրկելու, այժմ ետ ղրկիր, որ տամ ուրիշ տեղ տպելու։

Բարևներով՝

քո Հ. Թումանյան
295. ՀՈՎՍԵՓ ՄԻՐԶՈՅԱՆԻՆ

Թիֆլիս–Թեհրան

1918, դեկտեմբերի 7, Թիֆլիս
Իմ ազնիվ բարեկամ, պ. Հովսեփ,

Բուլղարացի Գրիգորը, որ Վանի գաղթականության հետ Է եղել, եկավ Թիֆլիս1 և մի զարհուրելի բոթ բերավ մեզ համար, թե իմ որդի Արտավազդը (Արտիկ), որ Վան Էտապնի կոմենդանտ էր — ճամփին, Բեշարից Համադան, իր ընկերների հետ սպանվել է քրդերից2։

Ես և իմ ամբողջ ընտանիքը ուղղակի խորտակված ենք էս դժբախտության ծանրության տակ և ապրում ենք միայն էն թեթև կասկածներով, որ հարուցված են զանազան կողմերից, թե սուտ է։

Ես նամակներ եմ գրել Համադան, ի միջի այլոց նրա մոտիկներից մեկին, գյուղատնտես Սահակ Ստեփանոսյանին, որ այժմ Համադան նահանգապետի այգին է խնամում3։

Արշակ խանն էլ (Գորոյան), որ այժմ էստեղ է, նույնպես իր կողմից միջոցներ է ձեռք առել։ Նույնը խոստացել է և միստր Ջեմսը՝ նամակիս բերողը, որ ամերիկական միսիայի ներկայացուցիչն է։

Աղաչում եմ, Դուք էլ Ձեր կողմից միջոցներ ձեռք առնեք իմանալու, թե ինչ է եղած և տեղեկացնեք միստր Ջեմսի, Արշակ խանի կամ Պարսից հյուպատոսարանի միջոցով։ Իսկ եթե դժբախտությունը պատահած է՝ որդուս դիակը և իր ընկերների, փոխադրել տալ Համադան։ Հեռագրեցեք անմիջապես,