Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ10.djvu/400

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


382. Ը Ն Տ Ա Ն Ի Ք Ի Ն

Երևան — Թիֆլիս

<1921>, սեպտեմբերի 19, <Երևան>

Սիրելիք, իմացած կլինեք, որ տեղ ենք հասել1։

Խմբով ապրում ենք Աֆրիկյանի այգում, որ Համլիկը լավ գիտի, Համլիկին ու Աշխենին էլ սրանք լավ գիտեն։ Տան տերերին դուրս են արել։ Մենք ենք — տունն ու այգին, և ապրում ենք աղավարի էս Սովետական երկրում2։

Ժողովներս կվերջանան էս երկու օրը3, կգանք Դսեղ — երևի մի քանի օր էլ էնտեղ կմնանք4։

Ինձ ուզում են արտասահման ղրկեն, բայց չեն կարողանալ։

Չեմ գնալու5։

Երեկ երեկույթ կար — մեզ պատվավոր տոմսեր էին ղրկել, իմ տոմսակին 5 լիմոն վճարեցի։ Արեգը լավ է և քեֆն էլ լավ։ Նա էլ մեզ հետ կգա։

Նվարդի պաշտոնն ու տեղը շատ էլ գրավիչ չեն երևում։ Տեսնենք ինչ է լինելու։ Սա իրեն թույլ է զգում։

Երևանի լավ ժամանակն է։ Մենք էլ լավ տեղ։ Բայց ես շատ եմ ուզում շուտով գամ։ Չեք գրում, թե ոնց եք ապրում։

6Գիգան ծածկված է: Խոսեցի Պողոսի հետ։ Խոստացավ մի բան անի ու ինձ իմացնի7։ Ինքը բավական նիհարել է։ Նվարդն է տեսել։ Արեգն էլ է խոստացել, տեսնենք։

Գրիչին յուրայիններով բարևեցեք։ Ասեք, որ Սուրենի մասին խոսեցի՝ կգա, գուցե հենց մեզ հետ8։ Ղրկած փողը տվի։ Ավել չուզեց, ասավ՝ էս էլ ավելորդ է։

Համբուրում եմ ամենքիդ
Հ. Թումանյան