Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ10.djvu/437

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


էս տարին ինձ համար էսքան ձախորդ եղավ, Պոլիս գնալս փորձանք դարձավ։

Ուղարկում եմ ութը քառյակ, Նվարդն Է արտագրել։ Չգիտեմ՝ երբ քեզ կհասնի. ուղղակի Էջմիածին եկող չկա։ Ջոկիր ինքդ, որն ուզում ես։

Ջերմագին բարևներով միշտ բարեկամդ՝

Հովհ. Թումանյա

412. ՅԱԿՈՎ ՆԻԿՈԼԱՁԵԻՆ

1922, դեկտեմբերի, Թիֆլիս

Дорогой Яков!

Тебе, достойному сыну Грузии, духом нежным и возвышенным Грузии, которая выбрала себе эпитет «прекрасная» и в это прекрасное вложила все общечеловеческое и божественное, Тебе, который, исполненный духом великой матери, избрав служение прекрасному, дал удивительно живые формы бесформенному и вложил бессмертие в безжизненные камни, в сей торжественный для Грузии день шлю свой привет и братский поцелуй!

Будучи уже год с лишним прикованным к постели и лишенный возможности делить с Вами радость и дружбу, прошу в сегодняшних торжественных восклицаниях услышать и голос

преданного тебе вечно Ованеса Туманяна