Այս էջը հաստատված է
| Ո՜նց է ժըպտում իմ հոգին | 25 | 519 | |
| Ի՜նչ ես թըռչում խև-դև սի՛րտ | 26 | 519 | |
| Իմ սո՜ւր, արթուն ականջում | 27 | 520 | |
| Լինե՜ր հեռու մի անկյուն | 28 | 334 | 520 |
| Մի հավք զարկի ես մի օր | 29 | 520 | |
| Երկու շիրիմ իրար կից | 30 | 334 | 520 |
| Ո՞վ է ձեռքով անում, ո՞վ | 31 | 335 | 521 |
| Աշնան ամպին ու զամպին | 32 | 335 | 521 |
| Կըլթացնում են, արտորում | 33 | 335 | 521 |
| Բերանն արնոտ Մարդակերը էն անբան | 34 | 335 | 522 |
| Մեռա՜ն, մեռա՜ն… Եվ ահա | 35 | 336 | 522 |
| Արևելքի եդեմներին իջավ պայծառ իրիկուն | 36 | 336 | 522 |
| Դու մի անհայտ Բանաստեղծ ես, չըտեսնըված մինչ էսօր | 37 | 336 | 522 |
| Հե՜յ ագահ մարդ, հե՜յ անգոհ մարդ, միտքըդ երկար, կյանքըդ կարճ | 38 | 337 | 523 |
| Ազատ օրը, ազատ սերը, ամեն բարիք իր ձեռքին | 39 | 337 | 523 |
| Քուն թե արթուն՝ օրիս շատը երազ եղավ, անցկացավ | 40 | 337 | 523 |
| Ո՞ր աշխարհքում ունեմ շատ բան. միտք եմ անում՝ է՞ս, թե էն | 41 | 338 | 523 |
| Կորցըրել եմ, ո՞ւր գըտնեմ | 42 | 524 | |
| Ի՜նչ իմանաս Ըստեղծողի գաղտնիքները անմեկին | 43 | 524 | |
| Խայամն ասավ իր սիրուհուն. «Ոտըդ ըզգույշ դիր հողին» | 44 | 338 | 524 |
| Երնեկ էսպես՝ անվերջ քեզ հետ— իմ կյանքի հետ լինեի | 45 | 339 | 525 |
| Լուսը լուսին քո ժպիտն է իմ երեսին ճառագում | 46 | 339 | 525 |
| Առատ, անհատ՝ Աստծու նըման՝ միշտ տեղալուց հոգնել եմ ես | 47 | 340 | 525 |
| Ես շընչում եմ միշտ կենդանի Աստծու շունչը ամենուր | 48 | 341 | 526 |
| Արյունալի աղետներով, աղմուկներով ահարկու | 49 | 341 | 526 |
| Ամեն անգամ Քո տրվածից երբ մի բան ես Դու տանում | 50 | 341 | 526 |
| Հազար տարով, հազար դարով առաջ թե ետ, ի՜նչ կա որ | 51 | 342 | 526 |
627
