Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/224

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


<ՄՈՒՐՈՄՑԻ ԻԼԻԱՆ ԵՎ ԿԱԼԻՆ ԹԱԳԱՎՈՐԸ>

(հատված)


Ետ գընա— երկի՜ր, ետ բացվիր, երկի՜նք,[1]
Դուք էլ, սև ամպեր, մի կիտվեք մռայլ,[2]
Նեղվում է սիրտը հսկայի[3]
Ու ցավ է հանդիպել ծերին,[4]
Բարկացավ վըրեն իշխան Վլադիմիրը,[5]
Հրաման տըվավ ծառաներին
Վեր գցեն նըրան խոր նըկուղներում...[6]
. . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . .
10 . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . .

Ուներ իշխանին մի ջահել աղջիկ,[7]
Մի ջահել աղջիկ, մի մատաղ աղջիկ.[8]
Տեսնում է— փակեց իր հայր իշխանը
Սովամահ անի ծերին նկուղում,

  1. 1 Ո՜վ դու, մայր երկիր, ետ գընա հապա,
    Ո՜վ կապույտ երկինք, ետ բացվի դու էլ.
  2. 2 Դուք էլ, սև ամպեր, մի կիտվեք էդպես.
  3. 3 ա Նեղանում է սիրտը հըսկայի
    բ Նեղ է հսկայի ուժի համար
  4. 4 ա Ու դարդ է հանդիպել ծերունուն,
    բ Ու վիշտ է հանդիպել ծերունուն,
  5. 5 Բարկացավ վըրեն Վլադիմիրը իշխան,
  6. 7 Փակել նըրան խոր նըկուղներում․․․
  7. 12 Իշխանին ուներ մի ջահել աղջիկ,
  8. 13 ա Մի ջահել աղջիկ, [նորատի] աղջիկ,
    բ Մի ջահել աղջիկ, մի քորբա աղջիկ.