Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/313

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


170 տողից հետո՝ (Երգում են)
181 Եվ չի դադարում երգի հետ վարար
188 Որ երկընքից են արդ իրենց նայում։
194 Էլ չենք կարող մենք տանել.
214—218 Նազելի կընոջ գըլուխն իր դոշին,
Եվ իբր ասում է՝ վե՛ր կաց, իմ հրեշտակ,
Թո՛ղ, որ սպանեմ ես այդ հրեշին։
Այսպես է ասում Թաթուլ իշխանը
Եվ զարհուրելով տեսնում է հանկարծ,
244 Ծուխն ու թըշնամին չոքած են ահա։
249—250 Նըստած է Շահը մըռայլը դեմքին,
Առջևն իրիկվան քեֆի սեղանը.
252-րդ տողից հետո բացակայում է հետևյալ քառատողը.
Աշխարհքում հաստատ չըկա ոչ մի բան,
Ու մի՛ հավատալ երբեք ոչ մեկին.
Ոչ բախտի, փառքի, ոչ մեծ հաղթության,
Ոչ սիրած կնկա տըված բաժակին․․․
257 Եվ լիքը թույնով հարցընում է նա
260 Քու Թաթուլն արդյոք քա՞ջ էր ու սիրուն․․․
263—265 Կնոջ մատնությամբ ամրոց չի առել,
Չի եղել կյանքում երբեք խաբեբա․․․
Այսպես տիկինը տըվավ պատասխան.
268 Ու նըրա ձայնից դողաց սրահը։
273—275 Տարան անտակ էն սև ժայռից,
Որ կանգնած է մինչ այսօր,
էն ահավոր ժայռի ծերից
277 Գայլ ու աղվես եկան հանդից
284 Որ չի ծաղկի էլ նորից։
289 Ու նըրանցից միայն անմեռ
295 Սիրո՛ւն տիկնայք, ջահի՛լ տըղերք,
296-րդ տողից հետո՝
Կույր աշուղը հոգու աչքով
Նըկատում է ամեն բան,
Պատմում է ձեզ խաղ ու երգով