Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/340

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


բ Երկինք գետինք [քրքրեցինք] ողջ մաղեցինք < . ․ . >
գ Ոչ, տեր արքա, ինչ էլ արինք, փուշը մընաց սակայն փուշ,
դ Ոչ, տեր արքա, ինչ էլ արինք փուշը մընաց դարձյալ փուշ,
112 ա Արջը մընաց նույն գազանը, դաժան, կոպիտ ու ապուշ․․․
բ Գազանը մընաց նույն գազանը, դաժան, կոպիտ ու ապուշ․․․
գ Եվ քո մարդիկ նույն գազանը, դաժան, կոպիտ ու ապուշ․․․
դ Եվ գազանը նորից գազան, դաժան, կոպիտ ու ապուշ․․․

112 տողից հետո՝

[Ո՜վ] մութ ու մռայլ տարակուսանք։
Արջի տեղ գործածել գազան։

113 տողից առաջ, վերին լուսանցքում.

Դարձյալ <1 անրնթ.> մենակ իր պալատում վիշտը սրտում։
115 Նա հայտնվեց պայծառ ու վեհ, ինչպես տեսիլք սրբազան,
118 Քայլքը թեթև, ճակատը լեն, ու հայացքը իմաստուն։
121— 122 Էս աշխարհքում թե մի ճար կա, մի հնար կա քո ցավին,
էն Հազարան խաս բլբուլն է, որ դու չունիս տակավին,
123 ա Որ երգում է հազար ձենով, հազար տեսակ կանչելով,
բ Որ երգում է հազար ձենով, հազար շեշտով կանչելով,