Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/391

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


որ եթե նրան մոտեցար, կորած ես արդեն։ Դուրս գաս թե չէ, դարձյալ խեղկատակները առաջդ կգան, ծառ, քար, հող, ջուր, լեզու կառնեն, կաղաղակեն. «Տարա՜վ, տարա՜վ, հողածինը տարա՜վ», [դու] ետ չնայես, թե չէ՝ դարձյալ[1] քո վերջն է։

[Շնորհքը այդպես էլ արավ]։ Շնորհքը անցավ լեղի գետը, փշոտ դաշտը, անցավ փշոտ դաշտերը, զվարթ, և փուշը թվաց վարդ, անցավ խեղկատակների միջից, առյուծի ու խոյի ուտելիքներն իրանց տվեց, փակ դռները[2] բաց արավ, բաց փեղկերը[3] փակեց ու ներս մտավ։ Ներս մտավ երջանկության բնակավայրը։ [Մշտադալար կախարդական աշխարհքի] վարդերի թարմ ու անուշ բուրմունքից [ու] Հազարան բյուլբյուլի երկնային դայլայլիկներից նրա ուշքը վերացավ, [իրան մոռացավ]։ Հրաշալի թռչունի[4] կտուցից [ձայների հետ] թափում էին ու թափում թարմ, անթառամ վարդերը, և երգը բուրմունքից ավելի քնքույշ էր ոը հափրեցնող[5]։ [Թավշյա] բատիստների վրա[6] լուսեղեն անկողնում պառկած քնած էր կախարդական աշխարհքի չնաշխարհիկ[7] թագուհին։ Նա վերմակը ետ էր գցել, դուրս էր հանել աստվածային կուրծքն ու բազուկները[8]։ Հողեղեն սիրտը անկարող էր դիմանալ գերբնական գեղեցկությանը, այն զորեղ հրապուրանքներին[9]։ Շնորհքի աչքերը մթնում էին [կրքից], գլուխն իրան-իրան խոնարհեց, համբուրեց այնպես ջերմ, որ այրեց ու հետքը մնաց քնքույշ թուշի վրա[10]։ Բայց հանկարծ ցնցվեց, ուշաբերվեց, հիշեց Քամի-ձիու խրատը, վեր առավ Հազարան բյուլբյուլն ու շտապ դուրս եկավ կախարդական ապարանքից[11]։

  1. կրկին
  2. բաց դռները
  3. դռները
  4. ա. Հազարան բյուլբյուլի բ․ զարմանալի թռչունի
  5. արբուցիչ
  6. նրա առջև
  7. ա. մատաղ բ. մշտամատաղ
  8. Նա վերմակի ծայրը մի փոքր ետ էր գցել, [կրծքից] ու դուրս [էր] հանել աստվածային կուրծքն ու գիրգ բազուկները
  9. ա. Այն բոլոր հրապուրանքներին հողեղեն սիրտը չէր կարող դիմանալ բ. հողեղեն սիրտը չէր կարող դիմանալ այն գերբնական հրապուրանքներին
  10. Շնորհքի գլուխն իրան-իրան խոնարհվեց, և դողալով Շնորհքը համբուրեց քնած աղջկանը և տաք համբույրի հետքը մնաց դրոշմված քնքույշ թուշի վրա։ [Շնորհքի] նրա աչքերը [մթնեցին] մթնում էին կրքից:
  11. երկնային այն տիրությունից: