Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ5.djvu/555

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ՄՏՈՐՈՒՄՆԵՐ ԵՎ ԿՆՈՋ ՎԻՇՏԸ

– Կնոջ ժպիտը մարդու սրտում մեղքեր է ծնում։ Ինչպես նրա հետ էիր քչփչում և այդպես[1] դու[2] շատ անգամ․․․

– Ինչ եք խոսում, ինձ ասա։

– Այն գիշեր նա ինձ հարցնում էր, թե իրավ են ասում, թե քո հայրը սուտ թղթերով պարտքի տակ է ձգել յուր բարեկամին և աղքատացրել։ Նա X-ի մասին էր հարցնում։

– Ի՞նչ, ուզում է բան գրել դրա վրա։

– Ես ասում էի, որ իմ հայրը նրան շատ էր սիրում[3]։

– Ասա, մինչև անգամ նրա փոքրիկ աղջկանն էլ ուզում է։

Երգեր․ սիրուհու վիշտը։

- Որդեգրել, ուսում տալ յուր հաշվով։ Հապա, ասա, էն իմ հայրը չէր, որ. Մաստարա գյուղի եկեղեցուն[4] 100 թ <ուման> փող ընծայեց, կամ, դու չես հիշում, որ խոլերայի ժամանակ[5] 90 թ<ուման՝> փող տվեցի ժողովրդի օգտին, դրանից էլ թող խոսան։

– Ամեն բան <2 անընթ․> նա քեզ։

(Կամաց–կամաց, խոսալով մտնում է մի ծերունի Համլիկի հորից մնացած տարածների համար)։

Լսում է։

– Նրանից[6] կարող ես իմանալ։

– Կարող եմ։

– Հա, իմացիր, ղու (մի գաղտնիք)։

– Բայց տես, զգուշացիր, սիրահարական սիլի–բիլի չլինի։ (Գաղտնիքն իմանում է, հորն ասում և վնասում սիրահարին )։

(Դաժան մարդու որդին հաճախ լինում է առաքինի և սիրելի, բայց կեղծավորի որդին միշտ ժառանգում է հոր բնավորությունից)։

Թղթակից է Համլիկը և վեպեր է գրում։

Պարզություն։

  1. [ամեն անգամ]
  2. [մի]
  3. [մինչև անգամ նրա փոքրիկ աղջկանը Հա]
  4. [50]
  5. [20]
  6. [իմացիր]