Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ7.djvu/601

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


<Թ. ԹՈՐԱՍԱՆՅԱՆԻ ԴԱՍԱԻԽՈՍՈԻԹՅԱՆ ԱՌԹԻՎ>

(էջ 58)

Տպագրվել է Հր, 1913, 25 մայիսի, № 113, այնուհետև՝ ԹՔ, էջ 253-258, ԵԺ IV, 256-260։

Արտատպվում է Հր-ից։

1 Մ այիսի 25-ի երեկույթը կրկնությունն էր ապրիլի 5-ին Հասարակական ժողովարանի դահլիճում տեղի ունեցած երեկույթի (տե՛ս «Երկու մեծ թիֆլիսեցիներ» հոդվածի 9-րդ ծանոթագրությունը)։

2 նկատի ունի «Երկու մեծ թիֆլիսեցիներ» հոդվածը։

3 Թումանյանը, իր թարգմանությամբ, մեջ է բերում Սայաթ-նովայի թուրքերեն խաղերից մեկի մի տողը։ Այս խաղը հետագայում Մ. Հասրաթյանի թարգմանությամբ հայերեն հրատարակվել է մի քանի անգամ։ Հասրաթյանի թարգմանությամբ տողն ունի հետևյալ պատկերը. «Աշուղությունը կրակ է, սիրտըս արած մի քուրա» (տե՛ս Սայաթ-նովա, Երեվան, 1963, էջ 185)։

4 Տե՛ս Սայաթ-Նօվայ… Գ. Ախվերղյանի հրատարակությունը, էջ 52, Գ երգից է։

5 նույն տեղում, էջ 84, ԺԴ երգից է։ Թ՛ումանյանը մեջ է բերում փոքր-ինչ փոփոխված։ Գրքում տողն ունի հետևյալ պատկերը. «Աշուղի լեզուն բլբուլ է, օրհնանք ունէ, նալաթ չը կա»։

6 Բերում է թուրքերեն մի խազից։ Մ, Հասրաթյանի թարգմանությամբ տողն ունի հետևյալ պատկերը. «Ջունուն էլած, սազը ձեռին սազ ածող է Սայաթ-Նովեն» (տե՛ս Սայաթ-նովա, էջ 141)։

7 Տե՛ս Սայեաթ-նօվայ… Դ. Ախվերդյանի հրատարակությունը, էջ 136, ԷԴ երգից է։

8 Նույն տեղում։

<ԽՈՍՔ ԾԵՐԵՆՑԻ ՄԱՍԻՆ>

(էջ 62)

Մեծարման այս խոսքը Թումանյանն արտասանել է 1913 թ. մայիսի 26-ին, Թիֆլիսի Խոջիվանքի գերեզմանատանը, Ծերենցի մահվան 25-րդ տարելիցի առթիվ, գրողի գերեզմանի մոտ, ՀԳԸ նախաձեռնությամբ տեղի ունեցած հոզեհանգստից հետո, մեծ բազմության ներկայությամբ։

Տպագրվել է Հր, 1913, 28 մայիսի, № 115,հոգեհանգստին նվիրված հաղորդման մեջ, խմբագրության հետևյալ ծանոթությամբ. «Որպես բնորոշում Ծերենցի անձնավորության և նրա գրական նշանակության, առաջ ենք բերում Հ. Թումանյանի ճառն ամբողջովին»։ Այնուհետև տպագրվել է ԹՔ, էջ 259-260, ԵԺ IV, 450-451։

Արտատպվում է Հր-ից։