Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ7.djvu/614

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


չէր դարձվել (J. StryzgoiCki, die Baukunst der . Armenier ynd Europa. Wien, 1918. էջ 68),

ԴՈԿՈՒՄԵՆՏՆԵՐԸ (էջ126)

Տպագրվել է Հր, 1914, 9 և 11 փետրվարի, №№ 31, 32, որտեղից՝ և արտատպվում է։ 1 Նկատի ունի «Հ. Առաքելյանը հսկում է նոր սերնդի բարոյականության վրա» հոդվածը։ 2 «Հ․ Առաքելյանը հսկում է նոր սերնդի բարոյականության վրա» հոդվածի տպագրությունից հետո Հ. Առաքելյանը «Մշակում» տպագրել է մի, շարք հոդվածներ («Թումանյանն էլ է խոսում բարոյականության մասին», Մշ, 1914, 18 հունվարի, № 11, «Հորիզոնի փարիսեցիությունը ես դեմագոգիական կոչը», Մշ, 1914, 23 հունվարի, № 15, «Ցավալի նմուշ հայ «գրողների կյանքից», Մշ, 1914, 30 հունվարի, № 21, «Ուշացած արդարացումն», Մշ, 1914, 31 հունվարի, .V 22 և այլն), որոնցում անձնական վիրավորանքներ է ուղղում բանաստեղծի հասցեին։ Բացի դրանից, Մշ-ի 11-րդ համարում նա տպագրել է նաև ոմն Խաչի գյուղացի Վարդան Տեր Գրիգորյանի հողվածը՝«Անիրավությունից խեղդվում ենք» վերնագրով էջմիածնապատկան Մարց կալվածքի կառավարիչ, Թումանյանի եղբայր Ռոստոմ Թումանյանի դեմ։ 3 Խոսքը Հ. Առաքելյանի հետևյալ տողերի մասին է. «Հ. Թոլմանյանը մոռանում է, որ կգա մի օր, երբ մարդկանց լեզվի վրա այս և այն պատճառով, դրված փականքը կբացվի և կգտնվի մի հետախույզ, որ արխիվների փոշիներից կհանի փաստեր, մերկ, կուռ փաստեր, որով կավանդեն ապագա հայ սերունդներին, թե՝ ի մեծ ամոթ հայության, մի ժամանակ եղել է մի «բանաստեղծ», որ բարոյական հրեշ է եղել» (Մշ, 1914, . .№ 11)։ 4 Հ. Առաքելյանն իր «Ուշացած արդարացումն» հողվածն ավարտում է հետևյալ տողերով. «Ամբողշ աշխարհի համակրությունն էլ անկարող կլինի մեզ ետ պահել մերկացնելու և հրապարակության տալու այն տգեղ փաստերը, որ մենք ունենք մեր ձեռքի տակ Հ. Թումանյանի դեմ,» իբրև մարգի և իբրև բանաստեղծի»։ 5 Նկատի ունի եղբոր՝ Ռոստոմ Թումանյանի «Թիֆլիս, 1 փետրվարի» թվակիր բաց նամ ակր, որը, սակայն, տպագրվել է ոչթեՄշ, №22— ում, այլ փետրվարի 7-ի № 28-ում։ 610