Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ8.djvu/423

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Հասան խանի տարին — մեր իլխեն և գյուղի փախուստը։

Իմ պապը, որ կռիվը թողել է՝ մի հարսի, իր երեխի օրորոցի վրա սպանելու համար՝ իր զինվորներից, «հարամ է սրանց հացը, արյուն է»։

Օվագիմի պատմությունները36։ Ուղունլարցու պատմություններ։

Մեր ցեղի մասին ավանդություններ (սկզբումը — Մեր ցեղը

Ղուզղունանք, Լուսավորչի ցեղը, Տերսանք37 և այլն, և այլն — սուրբ Գրիգոր, սուրբ Գրիգորի աջը, Լուսավորչի երդումը— ամենամեծ երդումը Տերսանց։

Օջախի հիմքը արնով է դրած. հայ չեն եղել նախնիք38։ Տերսանց երազումը տեսնելը լավ է, սուրբ են։

Մեր օջախում մատաղ մորթելը, մեր օջախում որգեգրվելը, ով չի ապրում և շապկով անց կացնելը։

Կնանոցը ծեծելու սովորրությունը և իմ բիձա Մամի39 ծեծելր։

Կենդանիները — մեր եզները, ես եզնարած։

Ատուլ, շիշվիկ, օռոլ, և զանազան բանջարեղեններ ու հունդեր։

Դըդի40 գլուխը — քարի տակը անձրև ժամանակ։ Էն քարն էլի կա և տեսնելիս զարմանում եմ, թե ինչպես էի նրա տակը մտնում:

Աղբյուրը նրա տակ, որ էլ չկա։ Անտառները, ծառերը—չկան։

Առավոտվա ծտերի ծլվլոցը, տանձի ու մոռի գնալը։

Առաջին անգամ գյուղից հեռանալս և նապաստակ տեսնելս— «Գազա՜ն», ու փախուստս։