Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ8.djvu/572

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


8 Հատվածը գրված է առանձին թղթի վրա։ Կան նաև ծրագրային նշումներ. «Մի սիրուն կտորից՝ որի մեջ կարծես խտացած է ժամանակի պատմագրությունը։

Վերքից հայ կանանց տագնապը 125, ապա Լաչինովի նկարագրությունը և не бойтесь I 156. 157։

Բայց գանք պատերազմին»։

9 Տե՛ս «Кавказский сборник» под ред. Е. Потто, т. I, Тифлис, 1876, стр. 129: «Отрывки из «Исповеди» Лачинова.

<Անցնելով Կովկասյան գիծը, դուք համարյա ոչ մի տեղ չեք հանդիպի մշտական նստակեցության,—պատմում է ռուս ականատեսը։ Վարժվելով միմյանցից վախենալուն, մեկը մյուսին թալանելուն՝ այդ դժբախտ երկրների բնակիչները համաձայն սրան կազմակերպում են իրենց տնտեսությունը։ Հողը ծառայում է պահեստ՝ նրանց բոլոր գանձերի համար, ավելորդ իրերը միշտ պահվում են պատրաստի փոսերում. ամենափոքր վտանգի դեպքում՝ մնացածները նույնպես թաքցվում են այնտեղ, և ընտանիքները՝ վերցնելով միայն ամենաանհրաժեշտը, տանում են իրենց հետ անառիկ լեռները, ձորերը, անանցնելի անտառները և՛ իրենց կյանքը, և՛ վախը>։

10 Տե՛ս «Դիվան հայոց պատմության», գիրք Դ, 1899, էջ 717. Հավելված Ա, «Յաղագս կաթողիկոսութեան Տեառն Ղուկասու Կարնեցւոյ և դաշնադրութեան Հայոց ընդ ռուսաց և կաթուղիկոսացն Ասոյ, որք նստան ի յետին ժամանակս»։

11 «Գերեվաճառություն» բառից առաջ կապույտ մատիտով նշված է «Ա՜խ, սիրելի հայ…»։

12 Տե՛ս «Кавказский сборник» под ред. В. Попе, т. I.. Тифлис, 1876. стр. 157.

Նկատի ունի հետևյալ հատվածը. <Не бойтесь не боитесь.- кричали они, бегущие навстречу неприятслю солдаты, перепуганным поселянам…».

13 «Ամենայն Հայոց կաթողիկոսությունը և Կովկասի Հայք XIX դարում», մասն Ա (1800—1832). աշխաաասիրյաց Աղեքսանդր Դ. Երիցյանց, Թիֆլիս, 1894, նշված էջերը։

14 Այս հատվածի կողքին՝ լուսանցրում կան գրառումներ. «Մինչև քրիստոնեությունը պարսիկների հետ են՝ Հռոմի դեմ։

Քրիստոնեությունից հետո սկսած «Խոս<րովից> ու Տրդատից, [որ] դաշն են կապում «ընդդեմ պարսից անաստվածից»։