Էջ:Իմամաթ.djvu/212

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Ադմինիստրացիայի մասին աւելի որոշ ղաղափար տալու համար, կարևոր ենք համարում Ատրպատականի վփշիյչար Նիզամի Սալթանէի Թաւրիզ գալու, երկու տարիւղաշտօնա վաբելու և պաշտօնանկ հեռանալու ժամանակ հետաքրքիր արկածների նկարագրութիւնը տալ ընթերցողներին.

\

. ՝1>ՒձԱ1Ո> ՍԱԼԹԱ**

1. Ատրպատականի փիշիքարը (Իրանի գահաժառանղի գլիւաւոր գործակալը), կամ ինչպէս ւ։ ովորական է դարձել նրան անւանել կառավարչապետը—կուսակալը, Աւքխփ-Նիդաւք հաոան-Ալի-խան Գերսւոր պաշտօնանկ էր եղել և հեռացել վիճա Կ1՚տ> 1899 թ. Ապրիլին։ Այդ անձնաւորութիւնը խիստ վարչական մարղ էր, նոյն իսկ ծերութեան ժամանակ՝ երկրորդ անգամ փիշիքարի պաշտօնավարութեան ընթացքում, որին Մսւղաֆէր-էղղին շահը ուղարկել էր Ատրպատական, երբ խռովութիւնների առաջն առնելու կարիք կար, երբ հարկաւոր էր մի աղղեցիկ մարղ, որ կարողանար ղսպել Թաւրիզի խռովարարներին, որոնք նախկին փիշի^ար՝ %այմաղամի տունը ալարի էին մատնել, Նիղամ-իւլիւլէմա հողեորտկանի ցորենի ամբարներն էին ցրւել և սպառնալիք էին կարգում քաղաքի կալւած տտէրհերին։ Հառան-Ալի-խան %երուոր եբբէք չէր ղի կել, որ պետականվարչական գործ երում միկամտեն ոչ միայն սա գրականները, այլ, հակառակ (։ս լամա կանշիա աղանդաւոր