Էջ:Նոր-Ջուղայի դպրոցները.djvu/54

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Ժ․

Նոր-Ջուղայի դպրոցները էջ 54.png



1889 թուից սկսած «Բրիտանական և Արտաքին Աստուածաշնչի ընկերութիւնը» Նոր-Ջուղայում բաց է անում մի ճոխ գրավաճառանոց, հարաւային Պարսկաստանին Սուրբ-Գիրք մատակարարելու նպատակով հաստատուած։[1]

Շնորհիւ սոյն Գրավաճառանոցի, Սֆահանի նահանգի ամենահեռաւոր գաւառներում ու խուլ անկիւններում անգամ տարածուած է այսօր Աստուածաշունչն, Սաղմոսն և Աւետարանը, գլխաւորապէս Հայերէն ու Պարսկերէն լեզուներով։

Մինչև 1893 թիւը Նոր-Ջուղայի Ազգ․ երկսեռ դպրոցները ոչ միայն ուսումն էին ձրի աւանդում աշակերտ-աշակերտուհիներին, այլ բոլոր դասագրքերն ևս ձրի մատակարարում։ Գիրք գնելու մասին ո՛չ ոք գաղափար չունէր։

Առաջնորդ Եսայի արք-եպս, Աստուածատրեանը փորձում է Կեդրոնական դպրոցի դասագրքեր պարունակող սենեակը դարձնել Գրավաճառանոցի և առաջին անգամ յայտարարում է, որ այսուհետև աշակերտ-աշակերտուհիները պարտաւոր են իրենց հարկաւոր դասագրքերը փողով գնել։

Դասագիրք գնելու սովորութիւնը հետզհետէ ընդու-

  1. 1878—1889 թիւը նոյնպէս յիշեալ ընկերութիւնը գոյութիւն է ունենամ Նոր-Ջուղայում, սակայն չի ունենում առանձին գրավաճառանոց։