Էջ:Նոր-Ջուղայի դպրոցները.djvu/9

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Բ․

Նոր-Ջուղայի դպրոցները էջ 9.png



1795 թուին Նոր-Ջուղայում տիրող հարստահարութիւններից և հայերի կրած տառապանքներից իսպառ ձանձրացած, 16 տարեկան մի պատանի թողնում է ընդ միշտ իր հայրենի տունը և ձեռք առնում պանդխտութեան գաւազանը։ Այս պատանին Աբգարեանց տոհմի նախահայր՝ Աբգարի երկրորդ որդի Յարութիւնն է լինում, ծնուած Նոր-Ջուղայում 1779 թուին։

Հասնելով Բուշերք մի առ ժամանակ մնում է այնտեղ և գոհանում մանր առևտրով։ Յետոյ տեղափոխւում է Բօմբէյ և մի հայ վաճառականի մօտ ծառայութեան մտնում։ Յարութիւն Աբգարեանը ի բնէ խոհեմ և աչալուրջ մէկն լինելով, յաջողւում է իր հաւատարիմ և տոկուն ծառայութեամբը սիրելի դառնալ նոյն վաճառականի աչքում և գրաւել նրա ջերմ համակրութիւնը։

Ժամանակի ընթացքում, հետզհետէ ծանօթանալով Չինաստանի և Մանիլայի վաճառականութեան հետ, իրեն հովանաւորող վաճառականի մահից յետոյ ինքը Յարութիւնն է յառաջ տանում նոյն գործը և պահում նոյն առևտրական տան շարունակութիւնը։

1808 թուին իր փոքրիկ եղբայր Գրիգորին ևս տանում է մօտը Բօմբէյ և միացնում իր գործին։ Իսկ 1830 թուին տեղափոխւում է՝ Կալկաթա և հիմնում այժմեան «Աբգար և Ընկ․» յայտնի առևտրական հաստատութիւնը։

Յարութիւն Աբգարեանը իր ժամանակին բացի նշանա-