Էջ:Ս. Մեսրոպ.djvu/25

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ՕՇԱԿ Ս.1.Ի ՍոԻրԲԸ

(՚՛1 հապարՏարգակաՕ, յշ֊ահաբից)

Անողորմ է յուչիսեան արեգակը Աբարաաեահ դաշտում, Եուրքդ ամեն ինչ այբ

վում է։ Երկնակամարն անգամ֊—չես հալածում թէ շիկացած երկաթից չէ, Մի բանի

դէմ միայն աՍզօր է յուչիսեան արևը.Մա֊

սիսի վեհափաո գագաթի դէմ, որ օրն ի բոան

շողացնում է իր ձիանեղէն դա ակը և իր II» ների առակ տապակվող աշխարհին ասում է թէ արարաաեան արեգակն էլ, այնույսմենայ իա., ամենակարող չէ։ Բայց դրանից ի՜նչ մխիթարութիւէ, խեղճ ուզեորին…

Փրանաթաթախ, մոծակներից և հազար ու մի էճւնսէեսաճյնելի մժեդկերից խոցոտված ու այրված, մենք—ես և պրօֆէսօր պ. V»

Խալաթեւսնը—1902 թւակաեին, վաղ աոաւօ֊

աեան, կառց ենք նստում Վաղարշապաս։ Գիդում, գաշաի ծանը, այրող փոշին մլլում է