Էջ:Վահան Թոթովենց, Ամերիկա.djvu/133

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Ամերիկայի փողոցներում ես իմանում եմ, որ ոսկի չկա, պարո՛ն, ոսկին սա է,— և ձեռքը նետեց կրծքին:

— Քեզ ո՞վ թարգմանեց այդ թուղթը, — հարց տվի:

֊— Մի վարժապետ։ 50 ոսկի վճարեցի թարգմանության համար։

— Բարի գիշեր, Խաչեր աղա, — ասացի, — վաղը կտեսնվենք:

Խաչեր աղան չպատասխանեց։ Գնաց նավի աջակողմը և աչքերը հառեց Ամերիկային: Ես գնացի իմ խցիկս և մտածեցի այն տգետ ու լիրբ վարժապետի մասին, որ այդ խեղճ ու կրակ աղային հավատացրել էր, որ Ամերիկա գնալով կարող էր գանձել մի հասարակ ռեկլամի թուղթ:

Առավոտ էլի նավի կամրջակի վրա նստել էինք ես և Խաչեր աղան։

— Ատրճանակդ ո՞ւր է, — հարցրի ցած ձայնով:

— Բարձիս տակ է, — պատասխանեց, — իրիկունը հետս առի, որ եթե թուղթն ինձ չվերադարձնես՝ խփեմ քեզ։

— Լսի՛ր, Խաչեր աղա, այդ թուղթը մի հասարակ հայտարարություն է, վարժապետը քեզ խաբել է, ոչ մի արժեք չունի: Ամերիկայի փողոցներում ոսկի չկա, բայց այդ աչք ծակող 5 000 000 դոլարներից շատ կա։ Դու իզուր ես ճանապարհ ընկել՝ կորցնելով քո մորդ, կնոջդ և երեխաներիդ, — ասացի հանգիստ և անշահախնդիր տոնով։

Դժբախտաբար Խաչեր աղան ինձ հավատաց, որովհետև աչքերն սկսեցին ինձ հառել մեռնող կովի աչքերի նման, ապա երերվեց և թուլացավ։

— Ապա կի՞նս, երեխանե՞րս, — կմկմաց և սկսեց հիմարի նման լաց լինել առանց մի կաթիլ արցունքի:

— Խաչեր աղա, արի գնանք խցիկդ, քնի՛ր, կմոռանաս։

— Մոռանա՞մ: Լա՜վ կմոռանամ, յա՜:

Տարի նրան իր խցիկը, պառկեցրի։ Հեկեկում էր։

— Ամեն ինչ կորցնելուց հետո՝ աղայությունս էլ կորցրի։

— Աղայությունդ ոչինչ, լավ որ կորցրիր, հիմա իմաստուն կդառնաս, — ասի և դուրս եկա։