Էջ:Վահան Թոթովենց, Երկեր (Vahan Totovents, Works).djvu/486

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Նապալեոնի պես հսկան ընկավ խորտակվեց իմ հոգու տաճարում։

— Չե որ դու ասում էիր․․․

— Այո, ես ասում էի, որ հարմարվելու համար եմ ասում այն, ինչ ասում եմ Նապոիեոնի մասին և առհասարակ, բայց չէ՝ որ ասում եմ, և մարդիկ հավատում են ինձ, նոր սերունդն այնպես էլ սովորում է, որ Նապալեոնը ուրիշ բան չէ, եթե ոչ․․․ տանն էլ չկրկնեմ միևնույն հայհոյանքը, Ելենա, ներիր ինձ։

այս դեպքից քիչ անց պրոֆ ․ Մելիք - Ադրեսյանի մոտ եկան ուսանողներ, որոնց հետ պրոֆեսորը պիտի կազմեր պատմության խմբակների ծրագրերը։

ՈՒսանողները ծրագրի մի նախագիծ կազմել էին, որի համաձայն գոյություն պետք է ունենայ պատմության երեք խմբակ, Բ․ Հասարակական կյանքնուս ումնասիրոն խմբակ, Գ․ քաղաքական կյա նքն ուսումնասիրող խմբակ։


Նախագծի այս մեթոդը չափազանց դուր եկավ պրոֆ․ Մելիք-Անդրեասյանին։ Դա հին մեթոդ էր՝ պատմության զանազան երևույթերն ընդունել իբրև իրարից անջաը, անկապ երևույթներ։ ՈՒսանողները հետևել էին հին, շաբլոն մեթոդին և ըստ այնմ նախագիծը կազմել։

Պրոֆ․ Մելիք—Անդրեասյանը երկար ժամանակ տաըանվեց պատասխան տալու․ նրա մեջ տեղի էր ու նեմում ուժեղ պայքար՝ փոխի՞ այդ նախագիծը թե ոչ։ Վերջապես, չկարողացավ դիմադրել, հակառակ իր ներքրն ցանկության, այլ ճշմարտությանը, որը սողոսկել էր նրա մեջ և ասաց․

—Չէ՞ որ պատմության տնտեսական, հասարակական և քաղաքական երևույթները սերտորեն, անքակտելիորեն կապված են իրար՝ հասարակականը և քաղաքականը նույնն են, ինչ որ տնտեսականը և ընդհակառակն, ճիշտ է, որ պետք է կազմել երեք խմբակ, յուրաքանչյուր կուրսի համար մի-մի խմբակ։ Ի՞նչ պետք է լիմի սրտանց տարբերությունը։ Պարզապես մեկը մյուսից մի քիչ ավելի լայնորոն և խորապես պիտի ուսումնասիրի, ուրիշ ոչինչ։