Էջ:Քաղաքավարութեան վնասները.djvu/17

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է

— 14 —


— Չէ ճանըմ, գործի օր է չեմ կրնար նստիլ։

— Խօսքս կոտր՞ս պիտի։

— Թորոս աղա, դուն ալ երկար ըրիր ա՜, այսչափ նազ չեն ըներ, նստէ կ՚ըսենկոր նէ կը նստին․ կ՝ըսեն հոն գանուողներէն մէկ երկուքը։

— Գործ ունիմ էֆէնտիմ գործ։

— Բարեկամաց ալ խաթրը կը սեպեն քիչ մը էֆէնտիմ, խաթըր իչին չիյ թավուք նէնիր։

Թորռս աղային ճարը կը հատնի և կ՚ստիպուի հպաաակիլ հասարակաց կարծեաց։

Տօմինօն կը բերեն, Թորոս աղան կարելի եղածին չափ չուտ կը խաղայ որ ժամ առաջ խալըսի այս փորձանքէն։ Ստեփաննոս աղան ամէն մէկ քար դնելուն մէկմէկ պատմութիւն կ՝ընէ, մերթ անցած Պատրիարքաց վրայ, երբեմն Սահմանադրութեան վբայ և միչտ ազգային լրագրութեան վրայ, այնպէո որ Թորոս աղան ժամերով կ՚սպասէ որ կարգը իրեն գայ խաղալու։

Կրնամ երեւակայել թէ ի՜նչ կ՚զգայ Թորոս աղան, ես որ այս տողերը գրած ժամանակս հազար անգամ աթոոի վրայ կը ցատկեմ։

Թորոս աղան ինքզինքը կ՚ուտէ։ Ստեփաննոս աղան կը զարմանայ Թորոս աղային աճապարելուն վրայ։

Ժամ ու կէս կը տեւէ տօմինօն, Ստեփփանոս աղան կը կորսնցնէ խաղը։

— Է՜յ, Թորսո աղա, րախիներր եկան բաբթի մըն ալ խաղանք։